Inspiratie

Heb ik inspiratie of ben ik inspiratieloos? Feit is dat ik heel wat heb afgetekend dit jaar, maar van weinig echt tevreden was. De tijd van Flower Power of 失礼だけど・・・ lijkt ver weg...

Niettemin
>> Suppremacy of the Alien Nation
>> Waterschade

Voor een overzichtje moet je op deze pagina zijn.

Laatste foto's van Japan

Laatste dag in Matsumoto
Ik heb mijn laatste dag in Matsumoto doorgebracht met Masaki, Wim, Yuppi en Yukina. Er was slechts 1 iemand op de afgesproken plaats op het afgesproken uur (ocharme Yukina), maar bon, het is toch nog goed gekomen!

De terugkeer (van Rinokribbels)

Terug in Belgenlandje, weer een beetje gewend geraakt aan heel de situatie hier, maar het blijft toch knagen om het avontuur aan de andere kant van de wereld te zoeken. Soit, wat niet is kan nog komen!

Foto's van de laatste dagen in Matsumoto komen er nog aan, maar ik ben even te tam.

Wat ik al wel gedaan heb is Rinokribbels geüpdatet. Een nieuw kortverhaaltje kan je dus >hier< lezen.

Foto's

Uberschrale bbq in Yamagatamura
Na het festival in Yamagatamura waren we uitgenodigd door enkele zatte Japanners uit de buurt die wilden afsluiten met bier, veel bier. Toen hadden ze voorgesteld om een der dagen een heusebarbecue te organiseren.
'Zatte praat', dachten wij natuurlijk. Maar kijk, de volgende week werden we weer uitgenodigd, op een nog schraler bbq-feestje.
Fijn toch die boerendorpmentaliteit.


Nikko 1 (Ashio kopermijn en Edo Wonderland)
Nikko 2 (Toshogu en Kegon waterval)
De Jintsugawa's wilden me nog eens ergens naartoe neen voor ik vertrok. En die 'ergens' is Nikko geworden. Weliswaar niet met de planning waar ik mee naar Nikko wilde trekken, maar beter als niets, en aangezien het voor mij weer gratis was heb ik enkel maar het recht om dankbaar te zijn.

Inuyama
In Inuyama staat een van de oudste kastelen van Japan.
...en Little World, een themapark dat 'de wereld' als thema heeft. Gebouwen en eten vanover de wereld worden hier min of meer nagemaakt en neergepoot.
Fantastisch slecht weer was het, maar het gezelschap van Yuppi en Wim maakt veel goed!

Crisis in Matsumoto

De voorbije vier jaar heb ik altijd op een of ander moment in Japan gezeten. Meestal heb ik mij gewoon geamuseerd en was dat alles wat telde (studies ten spijt, hehe).

Maar dit jaar was het anders. ik ben met een specifiek doel naar Japan vertrokken, namelijk een job vinden. Ik heb dan ook twee en half maanden zo goed als niets gedaan buiten op het veld gewerkt en naar echt werk zoeken (moest ik hier kunnen 'boeren' doe ik dat onmiddellijk, maar dat is spijtig genoeg onmogelijk).
Dat het niet evident ging worden wist ik op voorhand, maar ik schatte mijn kansen hoog genoeg in om toch tenminste enkele interviews te versieren. Niet dus.

Ik heb de crisis hier ferm onderschat.
De tekenen van die crisis zijn al duidelijk van het moment je aankomt met de trein. Het gelijkvloers van het shopping center naast het station staat - op een Mosburger na - volledig leeg (en dat zal niet enkel te maken hebben met een vernieuwde roltrap).
Als je het station uitstapt zijn de helft van de grote reclameborden op de gebouwen verdwenen - enkel de metalen structuur om ze te ondersteunen staat nog overeind.
Wegens de rode cijfers van JAL komt de luchthaven van Matsumoto (die toegegeven, zowiezo al niet veel nut had) ook in nuwe schoentjes te zitten.
Alpico, het overkoepelende bedrijf dat zowel bussen als trein regelt, hotels, supermarkten en gamecenters bezit, is vorig jaar al overkop gegaan. Dat het grootste concern van Matsumoto draait is volgens mij enkel te danken aan overheid en/of yakuza, wat uiteindelijk op hetzelfde neerkomt.

Ik heb heel wat mensen die ik wilde zien niet kunnen zien (zoals mijn Belgische vrienden in Tokio), maar dit was dan ook geen plezierreisje, ook al heb ik er weer heel wat plezier aan beleefd.
Ik geef niet zo makkelijk op, dus hopelijk kom ik in de niet te verre toekomst nog eens naar Japan, en dan zal he een blij weerzien zijn!!

Foto's

In deze laatste halve maand neem ik het ervan. Veel nieuwe foto's dus.

Hata
Vanaf 2010 is dit dorp een integraal deel van Matsumoto. Yamagatamura zal dan voor drie vierde omringd zijn door de stad, en ik veronderstel dat het dan niet lang meer duurt eer Yamagatamura ook aansluit bij Matsumoto.

Buitenverblijf Ayumi
Ayumi (aka Azumi, Abumi, Afumi, ...) heeft een heus buitenverblijf (een villa) in Hotaka. Allen daarheen voor sushi en bier!

Kurobedam + Yamagata matsuri
Iedereen die mij tegenkomt wilt per se naar Kurobedam. Dit was mijn derde keer en ik heb een invitatie voor een vierde keer (die ik ga afslagen denk ik). Bij onze terugkomst was er nog een matsuri aan de gang in het heiligdom vlak naast het huis van de Jintsu's. Met veel bier en zatte Japanners.

Ringofest
Het allereerste festival in Matsumoto vond plaats in het wondermooie Alps-koen. Veel zwakke muziek, podia die geen podia waren, kinderen (het blijft een park open voor iedereen) en Heineken (aka paardenpis). Niettemin heel leuk :)

BBQ Suzukirivier
Een barbecue bij een rivier temidden de fantastische bergen is altijd een garatie op succes. de avond afgesloten in het huis van Daichi en Ayumi.

Varia
De kracht van het Engels!

Foto's

Het fototoestel is na een omzwerving van een maand terug in mijn bezit, dus zijn er ook nieuwe foto's　↓↓

http://www.degroep.net/gallery2.php?g2_itemId=37099
en
http://www.degroep.net/gallery2.php?g2_itemId=37144

Shinichi Mori's en consoorten

- Drie maanden in Japan, drie keer naar de fietsenmaker. Een mooi gemiddelde.
- *1Up*
- Ik vraag me af waarom al die Japanners kleine keffers hebben in plaats van grote rustige honden...
- *Auch*
- Mijn extra lichaamsactiviteit (boeren en fietsen) wordt volledig teniet gedaan door dutjes na het middageten en een stevige warme maaltijden om half 10 's avonds... het vreselijke boerenritme zorgt voor een lichaamsvetstijging (-_-)
- *Jump*

Het Grote Blogboek - 2

Het nut van een blog

Het nut of de waarde van een blog is zo goed als nihil. Als we de definitie van de blog er nog eens bijhalen – want de lezers die reeds tot hier geraakt zijn zullen het niet meer herinneren – lezen we nogmaals dat een blog een dagboek is. Op het internet.
…
Ben ik de enige die dit vreemd vind? In de tijd dat ik zelf een dagboek bijhield – dat moet geweest zijn in de tijd dat ik net getallen kon schrijven, en bijgevolg niemand ooit wist waarover het ging, inclusief mezelf – wilde ik niet dat iemand ooit mijn dagboek zou lezen. Het was persoonlijk, maar bovenal maakte ik nog regelmatig fouten tegen de 3 en de 6. Ook mijn zus wilde niet dat iemand in haar dagboek keek. De ongelukkige die het toch probeerde moest een maand stilliggen op gevaar van het weer openbarsten van alle pitswonden. Dat was een pijnlijke tijd…
Met andere woorden: voor de schrijver heeft een dagboek op het internet totaal geen nut. Het druist in tegen de algemene wetten van het ‘dagboekschrijven’ .
Maar ook voor de lezer heeft een blog geen enkel belang. De schrijver – die om onverklaarbare reden begonnen is met de blog – weet namelijk dat iedereen zijn dagboek kan lezen, en zal bijgevolg niets relevants schrijven over zijn of haar overspel met de partner van ’s schrijvers beste vriend(in). Integendeel, ofwel staat de blog vol leugens – ‘Mijn huwelijk zit prima in mekaar.’ – ofwel staat er simpelweg niets interessants in – ‘Ik ga nu een blog over bloggen schrijven.’.
De algemene conclusie luidt:

Er is geen hol interessant aan een blog, en het heeft bijgevolg geen enkele toegevoegde waarde. Als het al essentiële waarde had om mee te beginnen .

…
Ik hoop niet dat iemand zich nu begint af te vragen wat dan wel het nut is van een boek over iets dat geen nut is. En dan vraag ik me af in hoeverre een boek over iets dat geen nut heeft goede recensies zal krijgen…

Trouw

Ik denk: wel, als iedereen dan toch besluit om te trouwen (proficiat Natalie & Pieter, Philippe & Miki, Rutger & Nico, Geert & Hiroko, David & Charlotte (bwahaha)), waarom ik dan niet?
Zeker als dat de beste raad is die mensen van het stadhuis je kunnen geven.

Dan heb ik de keuze: of ik sla deze goede raad in de wind, of ik probeer er wat van te maken.

En ik heb besloten om deze nuttige tip niet aan me voorbij te laten gaan.
Mijn eerste gedacht was om met kasseien te gooien naar bevallige deernes, enerzijds om mijn fetish te onderhouden en anderzijds om gewoon aandacht te trekken. Spijtig zijn er niet al te veel kasseien te vinden hier in land van de rijstkakkeuh…rijzende zon. Bakstenen hadden evenwel niet het gewenste effect.
Dan maar zoals echte buitenlanders dat doen: op de bus stoer zitten wezen. Maar die bussen hier zijn zo niet-stoer dat het hele effect weer in het water viel. Er waren trouwens niet al te veel hitsige jongedames op de bus naar Alps-koen, wel vele verrimpelde ajuinen daarentegen. Ben wel vergeten te vragen of ze rijk waren…
Nu goed, wat ik dus vanaf dan zal doen is met een kartonnen bordje ‘btnlndr zkt vr’ aan de uit/ingang van het station gaan staan.

Werken voor een visum? Laat het uit, trouwen is de boodschap!

One Last Goodbye

Hier in de bergen kan je bij een heldere hemel fantastisch veel sterren zien.
Ik ben niet gelovig en ook niet al te naief, maar toch wil ik geloven dat als ik naar die vele sterren kijk dat ik dan toch een beetje dichterbij ben.

Vrouwelijk volk - deel 2 (een compleet ander verhaal)

Wat me steeds blijft verbazen hier in Japan is het walgelijk slechte niveau van televisie maken. Dan heb ik het vooral over de decors die je doen duizelen, of over de steeds weer zeer originele lach- en entertainmentprogramma’s.
Wat me dan weer wel aanstaat is de rol van de vrouw op het Japanse beeldscherm. Nu ben ik geen vrouwenhater of seksist, maar ik ben toch voor de vrouw als aanvulsel van de man.

Er zijn 2 soorten vrouwen te zien op de televisie

- de ideale vrouw (zijnde een schoon muurbloempke)
De ideale vrouw is in de ogen van de Japanners een ‘schoon poepke’ met net iets te infantiele en mongolistische trekken die enkel de stem van de man bevestigt en voor de rest gewoon schoon moet wezen.
Het beste voorbeeld hiervan is de ‘vrouwelijke presentator’. Haar rol bestaat uit het zeggen van ‘Ah, zo?’, ‘Dat is waar.’, ‘Eeeeeeeh??’ en ‘Hihihihi’. Al het andere presenteerwerk wordt uitgevoerd door net iets te coole Japanners, en dan vooral door een overjaarse seniele dwerg met zonnebril.
Maar er zijn ook de vrouwelijke gasten in de panels die misschien nog meer karakter vertonen. Zij doen vaak een wedstrijd om te zien wie de meest irritant nasale stem heeft.
Last but not least in deze eerste categorie is het publiek dat enkel uit vrouwen bestaat. Zij hebben twee slagzinnen: ‘Eeeeeeeeeeeeeh???’ en ‘Ooooooooh!!’. Ook heb nog geen enkele ietwat dikkere of misvormde gesignaleerd in het publiek.

Alsof deze categorie nog niet erg genoeg is, is er ook nog
- het idiote lelijke wijf
De enige vrouwen die de dans van categorie 1 ontspringen zijn de vrouwelijke komieken. Zij hebben meestal een iets voluptueuzere vorm en een autokerkhof als gebit. En zijn steevast debiel en meester in het lelijke smoelen trekken.
Dat alles om toch maar de boodschap over te brengen dat als je niet tot de eerste categorie kunt behoren, dat je dan een outcast en de lachstok voor anderen bent.

Fantastisch toch, die Japanse televisie.

Vrouwelijk volk

Ik heb geen vrienden, dus moet ik het stellen met die van andere mensen.

Saori's twee Belgische vriendinnen Ayla en Kyra zijn te gast in het land van Engelsfobie, en dus hebben ze een gids nodig. Die gids is over het algemeen Saori, of een vriend(in) van Saori, maar om de twee meiden rond te leiden in Kyoto en Osaka had ze mij nodig.
Een beetje naief denk ik dan. Kyoto, tot daar aan toe, maar in Osaka vind ik niet eens mijn weg naar de juiste uitgang van het station. Het heeft ginder dan ook een dik uur geduurd eer we in het hotel waren, terwijl op de flyer "8 minuten wandelen van het station" geschreven stond.
Nu goed, ik was slim geweest en had aan Daiki (een Japanse ex-student aan de KU Leuven) en Carl (een Belgische student in Osaka) gevraagd om ons een beetje rond te leiden in de bakermat van de okonomiyaki. Slim idee, op uitzondering van dat bier laat op de avond.
Maar goed, de drie dagen zijn toch nog goed afgelopen. Iedereen leeft nog en is wonderbaarlijk genoeg op zijn of haar bestemming geraakt.
Foto's volgen later nog.

De week voor deze helse drie dagen (dan heb ik het over de temperatuur in Kansai) waren de twee Belgen al afgezakt naar het wondermooie - al zeg ik het zelf - Matsumoto/Yamagatamura. Dit in gezelschap van Saori (ook wel bekend als Suntory, Shoarma, of 'ey kerel').
Dus het was eigenlijk meer een speelweek dan een werkweek of een zoek-naar-werkweek.
Spijtig echter dat bijna alle plekken al eerder begenadigd waren geweest door mijn aanwezigheid. De wasabifabriek, de karaokebar, Kurobe-dam en de yakiniku-keet hadden nog steeds mijn eigenzinnige geur. Enkel de klim naar Kiyomizudera (niet de beroemde tempel in Kyoto, maar een bergtempeltje in Yamagatamura) was nieuw voor me. En genietbaar, niet onbelangrijk.
Maar goed, laat de foto's voor zichzelf spreken, want ze staan
hier
(De albums 'Varia' en 'Yamagatamura' worden trouwens regelmatig geupdate.)

Foto's

Er zijn nieuwe foto's terug te vinden op de link in de vorige post.
Kijk onder 'Yamagatamura' en 'Ayla en Kyra in Japan'.

Foto's

Nieuwe foto's zijn terug te vinden op de onderstaande link:
http://degroep.net/gallery2/main.php?g2_itemId=392


Foto's van mijn jaar in Matsumoto zijn dan weer hier terug te vinden:
http://degroep.net/gallery2/main.php?g2_itemId=35487