Blogjes van een savannebewoner...

How to open a New Year

2012-01-08T04:45:00.004+01:00

...in a Swedish bar with 6 persons. End of blog. Haha. Fooled you.
...although it really was in a Swedish bar with 6 persons. End of blog. Haha. Fooled you again!
...no really... but to be honest, while I still don't have many friends here in Itami, it was nice spending the countdown for New Year with the people consider closest.

Work began on the fifth, but only for two days, and now we have a prolonged weekend. Which I used to go to Shikoku for the first time (Shikoku is the smallest of the four main islands - now I only have Kyushu left to set foot on).

I bought some cheap train tickets which allow you to board any train for a fixed amount. The hick is the word 'any', because it actually means 'any local train'. I only had tickets for two days, so since the travelling forth and back took me quite a while, I had little time to actually explore Shikoku. But it was nice nonetheless.

I have always wanted to go to Shikoku, but not for city-tripping. One day I would like to walk at least the most rugged parts of the pilgrimage of the island, especially in the south of the island. But lack of time - and let's admit it, condition - made me decide to make Takamatsu and Tokushima my first encounters with the 'retarded island of Japan'.

Takamatsu was nice. Truly. Loved the crammy ghost hotel I stayed in, and liked the atmosphere of the city. Already from early in the morning people were coming and going, but in a relaxed way. The views from the harbour were very nice, and I liked what I saw from the city in the very little time I spend there. I didn't even have time to visit their famous Ritsurin-garden, but I suppose in winter there won't be much to see there anyway.

I boarded a near-the-end-of-its-life 'one-man-train' which I absolutely adored, and landed in Tokushima two hours later.
...
Boy, this city is dead. Lonely Planet read "bustling city", but the only creature I came across was King Kong, and I have a hunch he was stuffed - or at least not edible anymore. The views from the Bizan hill were quite impressive, but the hill itself was wasted with NHK send-towers and some crappy looking museum. Where of course, I was the only one. So was I also the only one in the Awa-odori museum they seem to promote so much, and in the souvenir shop on the first floor.
Actually, during my stroll through the city and the castle ruins, I had the impression that apart from some bums and the store keepers (who weren't particularly active) I was the only living being there. Ow yeah, and not to forget the water birds the bums shouldn't eat.

As an ultimate example of the lameness of this city: I didn't even find an interesting manhole (they apparently have an interesting one near the zoology university, but that's not one of the city).

I'm glad to have had this trip though, and I'm planning on taking a few more this year.

Pictures to be found on my photo page:
Old - New Year
Pinguin Parade
Shikoku

Huge Chicken Satellite

2011-12-17T09:13:00.002+01:00

Lately I spend my free time looking for manholes. Of course this only lasts as long as there are cities within reach of Steel Stallion II’s powerful cylinders.
Until now this resulted in the harvesting of the manholes of all surrounding cities. So I wanted to go a bit further this time. To get these three it took me around 3 hours.

And then I wanted to go to Suita. Arriving was no problem, but then I saw the huge… er… chicken with a satellite as a head (don’t how else to describe it) and I wandered a bit away from my route to enter the 70’s expo site.

I’m not complaining, because this a huge oasis of green and silence in Osaka (despite monorail, highway and train rails nearby), but if you see this, you have to question the economical advantages of an expo… or whether they are there at all. Everything but the central park was desolated and it was a long time ago that I have seen so little people in one spot in Osaka.
…
And of course you have to question the chicken. I do understand that someone makes something ridiculous like that, but I have a harder time to understand who approved such a design. Nevertheless, it’s huge, memorable and now a landmark in Osaka.

…
and then I tried to get back. Only searching for the correct route took me approximately 2 hours, and I wasn’t even closer to home.
Well, in autumn I wouldn’t mind, but in winter temperatures really start to plummet around 3:30, so I must have broken my the world record of speed cycling home. Or at least my own record.
Sitting happily at home, because this guy has three new coloured manholes, hehe.

Research

2011-11-20T15:08:00.000+01:00

Subject: the awesomeness of Matsumoto

Setting: 3 Belgians in Matsumoto

Method: personal evaluation of some sayings about Matsumoto

Beautiful scenery: I always wine about the mountains and how beautiful they look. Everytime I go to Matsumoto I tell people I fell in love with the mountains… But someone took Belgian weather with him. No scenery in sight, only grey clouds and a lot of rain.
Conclusion: No beautiful scenery.

Warm-hearted and generous people: a long time ago we had a small onsen where we occasionally went. I remembered it as a nice place with friendly grandpa’s. But I forgot you needed to bring your own soap and shampoo, and that you get stared at (probably thanks to some huge package, muhahaha).
Conclusion: No warm-hearted and generous people

People with their feet on the ground: … we took a taxi for 50 meters … and asked the dude to wait…
We ate and drank a yakiniku restaurant chain out of business…
Little girls with great sausages on every corner…
Conclusion: decadence everywhere

Lively events: admittedly, it was quite late, but still, two people swaying like jellyfish on the dance floor is a bit sad…
Conclusion: no lively events

People don’t mind foreigners: We received a bunch of cup noodles at 2 o’clock while sitting in the McDonald, just because we said ‘hi’… someone unknown person took a picture of us three while eating in the McDonalds for no good reason…
Conclusion: you get looked at as a foreigner

Truly, if you do not adore this city…

I was in Matsumoto because David was in Japan, and him, Wim and me thought it'd be nice to relive a bit of the old days. But I've also been there a night alone, and I have to say, I adore that place. Walking alone in the city I know so well, the mountains, the streets, the weather, the people, the atmosphere...
I might never live there again, but I sure like to hope so so.

An insight in Japan's ageing society

2011-11-05T05:11:00.000+01:00

Let’s make this blog a bit more serious.
During my three weeks training in the sake brewery, I knew where all ageing men were hiding. Every single one of the part-time (in reality full time) interim (in reality already working there for quite a while) labourers was over sixty.
Let us ignore the fact that they were all stronger, more lenient, and in general healthier than me. But let us remember the fact: this cannot go on forever (although I see some of them working there and juggling bags of rice for eternity).

There’s two solutions for the ageing society: bring in hard working foreigners (ha!) or put the women back to work.

Japan still has a very manly society. When a child is born, the woman is supposed to stay home and feed the little brat. While I can understand lots of feminists don’t agree with this because women don’t have much of a choice, I myself would be happy if I were a woman in Japan (let us ignore all the sexual intimidation and every stereotype that a woman has to live up to).
But damn! Staying home all day, spending the money your husband earns, once in a while slapping the spoiled bugger, not having to put up with crowded trains or even streets, cheating on your husband occasionally (well, let us also forget it works perfectly fine the other way around too), looking at extremely good tv-shopping programs, going on a trip on a weekday (just tie the rat to a chair), …

I’m not sure where I’m going with this, but I think my conclusion is: the solution for Japan’s ageing society is letting me kick some kids and spend eternity in my sofa!!

...
Did I succeed in making this thing more serious?

Harr, I'm a Mighty Sausage Pirate

2011-10-30T13:12:00.000+01:00

... and some more pictures of Mighty Adventures.

Rice harvesting
Normally I was planning to go to Matsumoto for this, but you need rice for sake, so I did it in Inagawa for my job.

Halloween Party @ Kaffe
Harharharhar

Pictures of Mighty Adventures

2011-10-17T11:25:00.000+02:00

Tarumi Outlet
I needed a suit. And I wanted to see lego. So Karin took me to Tarumi near Kobe where lots of things can be bought for a cheap price. Needless to say that 'cheap' is an objective term.

Miyanomae Matsuri
Gay panties, gay shoes, gay blazer, gay headband.
Needless to say I felt pretty cool wearing them all.

Osaka Kaiyukan
I bought a small guide book for Osaka, because even though the city is right next door, I can't even find the correct exit in the station. So I decided to go everywhere the book said something interesting was to see.
I did not get lost when going to the huge aquarium near Osaka harbour.
Needless to say that Karin guided me because it is right next to her house.

Them ol' buggers

2011-10-17T10:37:00.001+02:00

Hideho everyone.

I am working as a beer importer, but for a sake brewer. While it's easy for me to comprehend beer and learn quickly - not in the least because I like the gold liquor - it is quite different for sake... because honestly, for me it tastes like nothing.
...

Imagine what a shock it was when I heard I had to follow a training for three weeks in the sake brewery!! Well, all in all it was alright. I even adored the rice harvesting (luckily we had one, because I couldn't go to Matsumoto), but I don't feel I've learned anything. Don't ask me how to make sake, cause I will answer that you have to boil rice in beer. And during the testing of the sake without labels, I didn't get a single one right...

Anyway, during the days in the brewery I noticed all the part-time workers were older than 60. Of course it is all about an ageing society, but really, if you see those old guys hopping around (and drinking themselves to death just to revive the next day), it makes the Benidorm Bastards look like walking corpses. Respect for those old buggers, even if I don't understand a single word they mumble or swear.

Painting bridges

2011-10-02T06:02:00.002+02:00

The previous blog entry dates from a month ago, so I know you all were wondering happened to that lovely guy, right? (please read on)

Well, quite a lot happened, especially work, so I won't bother you guys with all that. Except for the Belgian Beer Weekend, which was extremely tiresome but a fantastic experience. 4 days, only Belgian beer, 21000 visitors. Nice, right?

Other than that, I think the most important thing is that I finally have internet and a cellphone. It makes life so much easier. Not that I don't mind not having a cellphone, but here in Japan they relate every registration for whatever to your cellphone, so it's nice I can finally apply for stuff like a Lawson point card.

I also went to Amanohashidate with Karin, and taking a little walk up the mountain. I absolutely adore mountains, and the lack of them must be Itami's greatest flaw.
I can talk about it, but it's easier if you just take a look at the pictures and some more pictures.

Yesterday there was a barbecue organized by the people from Kaffe, my second home. It was nice, but actually the most interesting thing was that older guy who painted the bridge's pillar. Now I would kind of understand if there was graffiti on it, but no trace of that. And I thought those Star Wars parking lot officers had interesting jobs...

Anyway, pictures are to be seen at my >>photo page<<.

Sleep

2011-09-03T08:46:00.000+02:00

I’m tired, that’s an understatement… yesterday I came home at 6:15, went to bed for a quick sleep and only woke up at 9 this morning. It’s not surprising.
After I came back from Belgium (not yet completely recovered from the previous jetlag, there I was already having a new one) I had to work hard because my colleague was on vacation. Then I decided to go to Matsumoto in the weekend (because there was no other weekend available for so long, and this week was full of preparation for the Belgian Beer Weekend, which meant lots of late hours.

I deliberately kept this weekend open. Well…”open”. I was planning to go to the beach with Karin tomorrow, but the typhoon crossing the region (love the wind, hate the rain) seems to decide otherwise. Anyway, maybe I can finally buy some stuff for the apartment and be home at a reasonable hour.

Visa stuff is finished, but the whole paper treadmill in Japan now needs time to make me a foreigner registration card. Well, conclusion: I can only buy a cellphone and internet from the 13th. Other people told me about a replacement paper for the time I have to wait for my card, but oh joy, they didn't tell me that at the city hall. If I have time I go back on Monday.

Times when I think "what are they doing??"

2011-09-03T08:43:00.000+02:00

- a train driver who points forward when he sees a curve coming, and pointing again when the curve is passed
- a woman struggling with her umbrella when there is no rain or sunshine, only wind
- an airport worker pointing at everything he does; put a block before your wheel – point at it; get of your vehicle – point at it; unchain the cart – point at it; getting ready to ride your vehicle – point at it;… I can go on for quite a while…
- red light – no cars; a guy crossing the street only halfway to stop and wait for the light to become green
- the whole pointing thing really intrigues me, but eventually always leads me back to the above question.

Back in Belgium

2011-08-13T12:37:00.001+02:00

Always funny when you get back to Belgium.
I come from 35 degrees and a climate that is humid like hell (if hell were to be humid). I arrive in Belgium (ok, sorry, actually it was Finland, but Belgium was not that much better) and I get a bit of heavy rain and 12 degrees.
That's what was expected though.

What was also expected that my first train was 15 minutes too late. I remember that I always managed to be on time at my job in Brussels by just adding 30 minutes to my original travel itinerary. It seems like a long time ago, but it's actually just 2 months ago.

What I didn't expect, but what didn't surprise me though, was that my first tram had two accidents within 200 meters.

I once wrote a piece about the yellow danger, about the Japanese people on the road. I don't know how they do it, but they manage to drive like nutcases and never have any accidents...
Comparing driving styles all over the world kind of makes me happy that my driving exam was an enormous fiasco...

Anyway, the main purpose of my visit here is getting my visa back on track and visiting breweries. Very nice, but it kind of fades away in the light of simple Belgian events like rain and accidents.

And I mention again, my photo page gets updated quite regularly.
http://dayviews.com/rinosseros/

My best friend Jacky (always wanted to use that title)

2011-07-31T03:22:00.000+02:00

Bugger.

It frustrates me. At the bar in the evening I understand 80% of what people say to me, regardless if I’m drunk or not (either way I at least think I understand 80% of it).
At work, it’s the other way around. I especially wonder why they have to use a complete different language when they write. Even my colleague takes an hour to write a good sentence.

And then I get a bit silent because it’s hard to communicate.
…
But!
I always get a bit happy when I hear the boss of the international department speaking English or even Chinese. Now I don’t speak a word Chinese, but I have the firm impression that he doesn’t either. And he doesn’t care a bit, he just goes on.
Now that’s the way I have to be! (I already have his inclination to very bad jokes)

Over time it’ll go better.
Time is my best friend (apart from my dictionary).

Oktober Beer Fest

2011-07-31T03:19:00.000+02:00

A while ago I went to the Oktober Beer Fest in Nagoya (in July).
Job related and yet fun, who can say that?
Although it wasn’t so much fun hearing ‘ein Prosit’ every five minutes. The live band even seemed to loathe it.
What was fun was not so much the beer (although some had their charms), but the drunk locals at 3 in the afternoon forming a party train.
Gotta love it.

Vitamin overload

2011-07-31T03:17:00.002+02:00

A huge watermelon and at least 5 kilo’s of blueberries.
It was my punishment for answering ‘yes’ to the question ‘would you like some blueberries?’.
Well, at least the people in the bar seemed to enjoy it!
Thank you to the Jintsu's!

Update

2011-07-31T03:16:00.002+02:00

Sorry people, a hard schedule and no internet make that I have difficulties updating my blog and sending mails. After I have been to Belgium it should get better. To put a date on it: mid-September I should be somewhat settled.
In the meanwhile I just write it here:
I am in Belgium from the 9th till the 17th of August (even there with a tight schedule).

Two stations and an airport

2011-07-10T12:48:00.001+02:00

I’m still not sure whether Itami is a big or a small city (Belgian standards). Matsumoto, that’s easy: there is one centre where everything is concentrated, and besides that it is your average yet very charmingly ~~city~~ village.
Itami is different. I have no clue where the centre is. Usually it’s around the train station, but there are two in Itami! And an airport.
God blessed me with an awful sense of orientation, so I bet he was just waiting for me to go and live here so he could laugh his ass off…
Well, I’ll prove him wrong!

In order to prove the big fella wrong I have to go everywhere. I was planning to go a bit further away, to the Rokkō mountains (near Kōbe), but it was too hotand humid. And it probably will be for another two months. It’s around 35 degrees, not the slightest breeze, and humid… ahhh… so humid…
So instead I took Steel Stallion II – my faithful companion – and I went to Itami Sky Park, right next to airport of Itami (Osaka International Airport – ironically not international). You can get right next to the landing ground and it’s a pleasant park, although not too wide. It would have been lovely if it had the size of the Shinsū Airport Sky Park, but there just isn’t enough space in Itami. It’s crazy how close people live to that airport. And no-one complains. Take that Zaventem!

Pictures >>here<<

Anyway. I’m burned.

Ow… and they are just everywhere!

BBW Tokyo 2011 - Part I

2011-07-10T12:40:00.000+02:00

It has been a very tiresome week. At work everything had to be learned in this last week, which is of course impossible. So I tried to remember and write down as much as possible, but I assume I’ll be contacting Hans (my predecessor) for quite some while.
Apart from learning a lot in a little time, there’s also been the presentation of Hans about Belgian beer which lasted until quite late (I already dread the time I will have to do one), the trip to Tokyo for the press conference of the Belgian Beer Weekend Tokyo 2011 and the xxth goodbye party for Hans (which – obviously – also lasted until quite late).

I finally saw the Belgian embassy from the inside. Damn. They have a pool. A private one. I envy Philippe who will soon get to live there. Well, I just won’t give him a discount when he orders beer!
But the pool is of course not what we came for. It was the beer! (haha)
Around 100 press people came and had a taste of the beer tapped by yours truly. I’m not really fond of the wriggling of people wanting to give their cards or obtain yours, but I’m really looking forward to this event. I know it’ll be hard work, but I’m pretty sure it’ll be fun work. And rewarding.

Belgian Beer Weekend Tokyo 2011

I might need a compass...

2011-07-03T10:10:00.004+02:00

My new work seems interesting, but I’m a bit afraid though. I have to learn a lot of thigs in very little time, and I seem to have a difficult time communicating with most of my colleagues here in Itami. I’m not sure if it’s the language or the age of my co-workers, but when I went to the Tokyo branch this week it was a whole different atmosphere. Smaller and younger. Anyway, I’m not complaining. I’m only here for two weeks, it’s normal that it’s hard in the beginning.

On Tuesday I will go back to Tokyo, attending the press conference for the upcoming Belgian Beer Weekend in Tokyo. Hans is very good in this kind of public appearances, I wonder how I will do…

This weekend I bought my new steel stallion, and the Swedish guy (Chris) who runs a bar near my apartment guided me a bit around. I have to admit I didn’t really follow where he was going.
So I tried again today on my own to find the huge shopping mall, and instead of 30 minutes it took me around 4 hours. I went south where I should have gone north.
…
Something makes me think I won’t get used to this town quickly…

I already do know the way to a lovely park in my neighbourhood. When I was on the plane to Tokyo, I saw a pond with small islands in the form of Japan. Apparently That park is right next to where I live. Of course you cannot see the shape of the islands when standing on the ground, but nonetheless, it is a wide and calm park. Nice to spend your times on days like today.

There are some nice places here in Itami and its surroundings. It doesn’t have the splendid nature and views of Matsumoto, but I’m pretty happy about the place.

Well… those 4 hours really tired me out… so I’ll have a rest…

P.S.: Due to my current visa status I cannot buy a cell phone or internet yet. I’ll trey to clear it out with someone from work.

Recapitulation

2011-06-26T07:40:00.002+02:00

June, 20

I know I have to go to work well dressed. So I knew I already kind of screwed up when I saw a Finnair sign with my name on it, asking me to contact ground staff in Osaka. As it appears, my luggage didn’t follow me. So I went to work wearing my baggy trousers and my hypnotizing yet very plain t-shirt. Luckily it was white.
It’s like all the signs turning red on the streets when we have to pass. It’s not something I want, it just happens. So there’s no stress involved, but I do worry a bit for tomorrow when I actually have to stay in the office for longer than 10 minutes.

Anyway, I’m dead tired and I’m writing in a word-document because I have no internet. So to make a bit more use of my time I think I’ll just go to sleep now and hope I won’t oversleep tomorrow!!

June, 22

Yesterday evening my luggage finally arrived. No more stinking t-shirts! Yay!
Initially they wanted to postpone it until today, but my new co-worker put some pressure on it. He probably couldn’t stand the smell anymore.

June, 23

After work I went to Uniqlo, a very famous clothing store in Japan. You might ask why, since my 22.5 kilo luggage was actually in my possession. Well, before I came to Japan I went shopping (with my mom, yes, I’m a big baby) for light and cool shirts to wear under a costume. As it turned out, they are way to warm!! It’s not even the hottest time of year but I’m already melting away. But I discovered why Japanese never have those ponds in their armpits: they all wear those gay t-shirts, very sticky to the body and quite see-through-ish, but damn effective: they are cool and hold back sweat.
They have some sort of panty hoses to wear under their trousers, so when I want to get on a bike I’ll probably buy those too!

June, 24

Had my first after work drink and it was nice. After the after work drink I went drinking in a Swedish bar near my apartment. I’m just going to try a lot bars I think. Not for the beer of course (don’t worry mom!).

June, 25

It was the farewell party of Hans. In other words, I who thought I’d go and explore Itami a bit, was drinking from 2 o’clock in the afternoon.
It’s mandatory.
But I don’t mind.
At all.

June, 26

My first day that had actually no single relation with work. So I wanted to get out the door and explore!!
Alas, alas. This morning was spent in my bed with two bottles of water and an airco blowing fresh air into my face. I think I did a pretty good job by hanging on for almost a whole week without using it. But now it’s just too hot and humid.
I really was planning to go out in the afternoon.
But instead I’m writing this blog…
Because it’s raining…
Too bad, let’s hope the evening will be better!!

I still don't have internet, so please be patient, thank you!

Departure

2011-06-18T12:30:00.003+02:00

Just to tell you guys that I will leave tomorrow morning for Itami. It'll be a long and tiring trip, but I'm already so excited and nervous that I can't sleep.

Anyway, all my previous and future pictures can be found at the followinhttp://www.blogger.com/img/blank.gifg link:
http://dayviews.com/rinosseros/

When new pictures are uploaded you will also read it here.

Well... thanks!

Far far away

2011-06-08T20:12:00.008+02:00

It's staring to dawn on me that I will go to the other side of the world. I've gotten used to going to Japan so that apart from the horrible flight I tend to forget it's not next door.

Damn, it's not even next door my all time favourite place in the world! (well, that is, of course, if you don't consider 'toilet' as a place... I'm talking about Matsumoto)

I will live in Itami and I will work for Konishi Brewing Company (小西酒造). Not as a sake brewer, but as an importer of Belgian beer. Sounds interesting, no?
http://www.shirayuki.co.jp/

Anyway, I will give you some relevant information, so you can send me lots of cash and valuable goods!! In other words, I will give you my address:

664-0857 Hyogo-ken, Itami-shi, Gyoki-cho 1-10, Sha-maison Gyoki no.202
(664-0857 兵庫県・伊丹市・行基町1丁目10 シャーメゾン行基202号室)

Stenen leggen

2010-10-13T14:21:00.004+02:00

Wat monniken altijd bezielt om op een berg te gaan staan en te zeggen 'kijk, hier wil ik wel stenen leggen (en in een later stadium telefoonkabels)', dat weet ik niet, maar het resultaat mag er altijd wel zijn.
Yamadera lijdt als vele toeristische trekpleisters onder de golf van Japanners groot en klein (nuja, figuurlijk groot), maar hoe vroeger je vertrekt hoe minder je daar last van hebt.
Ik ben wel voorstander van een lift in plaats van telefoonkabels...

Japan deel zoveel - het begin

2010-10-08T08:24:00.004+02:00

Als ik er even bij stilsta, denk ik dat ik de allerenigste mens ben die het traject Schilde-Mutsu heeft afgelegd.

De weg naar Japan was lang en vol gevaren. Het begon reeds twee seconden nadat ik werd afgezet aan de luchthaven. Ik kon namelijk de uren van de vliegtuigen moeilijk lezen, toen ik plots besefte dat mijn bril nog in de auto lag. Ondanks mijn snelle reactie dacht mijn vader voor die ene keer ook eens snel te reageren, dus geen bril voor de rest van de trip.
En dan ben ik nog iemand die steeds ongeluk heeft bij het vliegen. Niet dat er ooit te laat geland wordt, of dat ik reeds gecrasht ben… maar ondanks dat er steeds leuke poppetjes bij de ‘cabin-crew’ zitten, wordt ik steeds met de homo opgezadeld. Als dat geen pech is.
Kwam er deze keer nog bovenop dat ik, niet enkel bij de twee (eindeloos lange) vluchten, maar ook in twee van mijn 4 treinen, werd opgezadeld met bleitende dikkop-baby’s.
Soit, goed gearriveerd, stikkapot, maar in ieder geval daar waar ik plande te zijn.

Vandaag een trip naar Osorezan, letterlijk de ‘angstberg’, dat eigenlijk geen berg maar een tempel is. Toch was die zijn naam al waard bij het heengaan (niet naar de hemel, maar naar de tempel). De halve bus was nog krammikiger (juist woord?) dan de bus naar Alps Koen en zat vol met verrimpelde appels en peren! Oudjes met andere woorden. Daarbovenop werd mijn Zweeds medereizigster (die dezelfde kenmerken had als Victoria: blond en tetten) uitgebreid versierd door de gemiddelde rolstoelgebruiker.

Maar goed, Osorezan is een plek voor al die mensen dat ze genoeg tempels hebben gezien. Het grauwe weer was perfect voor deze onheilspellende omgeving, en mede dankzij het weinige volk dat er rondliep kwam de ‘angstberg’ goed tot zijn recht.

Mooie opener dus!

Roest

2010-04-13T13:57:00.004+02:00

De winter heeft mijn fiets geen goed gedaan. Een platte band en wel twee nieuwe geluidjes... Maar het heeft mijn liefde voor mijn stalen ros alleen maar aangewakkerd.
Na enkele maanden windstilte in mijn hoofd is er zich eindelijk een verhaaltje beginnen af te tekenen. Resultaat? Roest!

>> Rinokribbels

Verkooptalent

2010-02-04T20:55:00.000+01:00

Ik ken mezelf. Ik ken mijn kwaliteiten en mijn gebreken, en ik ben daar nuchter in. Ik weet dat ik voor een bedrijf van nut kan zijn, maar dat kan ik enkel tonen als ik er een kans krijg. Daarvoor moet ik aangenomen worden, daarvoor moet ik een sollicitatiegesprek goed doorkomen, en daarvoor moet ik mezelf kunnen verkopen. En laat nu dat net een probleem zijn voor nuchtere mensen zoals ik.

Dus, wanneer ik werd uitgenodigd voor een gesprek door een bedrijf dat me op ietwat louche manier had gecontacteerd nam ik me voor me sterk te tonen. Tenslotte had ik niets te verliezen en was het wat mij betreft slechts een verkennend gesprek.
Na een uur verloren te hebben gelopen (ik zat ergens aan de Schelde, daar waar ik niet hoefde te zijn) kwam ik aan bij het kantoor van het bedrijf, en mijn verbazing was groot. Normaal verwacht je een onthaaldesk, hier was er een trapgang met twee deuren met simpelweg posters erop geplakt. Eenmaal zo’n deur gepasseerd beterde het beeld niet, want de marginaliteit droop van de hele ruimte. Zeker het kleine interviewkamertje, dat niet meet meer dan een toiletruimte was met in plaats van een toilet een tafel, twee stoelen, en één misplaatste telefoon. Dit had natuurlijk als effect dat de pogingen van de keurig geklede mannen om fatsoenlijk over te komen al ietwat mislukt was. Maar goed, hun schrale praat had daar zeker en vast ook iets met te maken.
Mijn achterdocht groeide en groeide, en toen mijn gesprekspartner na twee seconden het woord ‘premie’ in plaats van ‘salaris’ liet vallen wist ik het zeker: dit was een omgekeerd sollicitatiegesprek! Ik moest mezelf helemaal niet te verkopen, die mannen waren tevreden met eender wie en probeerden me te overtuigen om in hun piramidebedrijfje te komen werken. Antwoorden op de vragen ‘maar wat doen jullie eigenlijk?’, ‘ik word dus verwacht om binnen x aantal maanden aan die kant van het (schrale) tafeltje te zitten?’ en ‘waar is Iris?’ waren ontwijkend en voor het minst onduidelijk te noemen.
Toen ik zei dat mensen ronselen niet bepaald mijn ding was werd mijn gesprekspartner zelfs een beetje boos. Hij moet nogal gebrainwashed zijn. Ofwel had hij dringend iemand nodig, wie zal het zeggen.

De conclusie was dat ikzelf al na enkele minuten het gesprek heb stopgezet en ben vertrokken. Kwestie van me sterk te tonen. Het verkopen mezelf, daar weet ik ondertussen niets meer over, want zelfs al was ik een patat met een perumuts op, ze zouden nog content geweest zijn.
Soit, volgende keer beter?

Inspiratie

2009-11-27T22:52:00.003+01:00

Heb ik inspiratie of ben ik inspiratieloos? Feit is dat ik heel wat heb afgetekend dit jaar, maar van weinig echt tevreden was. De tijd van Flower Power of 失礼だけど・・・ lijkt ver weg...

Niettemin
>> Suppremacy of the Alien Nation
>> Waterschade

Voor een overzichtje moet je op deze pagina zijn.

Laatste foto's van Japan

2009-11-01T12:54:00.003+01:00

Laatste dag in Matsumoto
Ik heb mijn laatste dag in Matsumoto doorgebracht met Masaki, Wim, Yuppi en Yukina. Er was slechts 1 iemand op de afgesproken plaats op het afgesproken uur (ocharme Yukina), maar bon, het is toch nog goed gekomen!

De terugkeer (van Rinokribbels)

2009-10-16T11:12:00.002+02:00

Terug in Belgenlandje, weer een beetje gewend geraakt aan heel de situatie hier, maar het blijft toch knagen om het avontuur aan de andere kant van de wereld te zoeken. Soit, wat niet is kan nog komen!

Foto's van de laatste dagen in Matsumoto komen er nog aan, maar ik ben even te tam.

Wat ik al wel gedaan heb is Rinokribbels geüpdatet. Een nieuw kortverhaaltje kan je dus >hier< lezen.

Foto's

2009-10-02T09:56:00.003+02:00

Uberschrale bbq in Yamagatamura
Na het festival in Yamagatamura waren we uitgenodigd door enkele zatte Japanners uit de buurt die wilden afsluiten met bier, veel bier. Toen hadden ze voorgesteld om een der dagen een heusebarbecue te organiseren.
'Zatte praat', dachten wij natuurlijk. Maar kijk, de volgende week werden we weer uitgenodigd, op een nog schraler bbq-feestje.
Fijn toch die boerendorpmentaliteit.

Nikko 1 (Ashio kopermijn en Edo Wonderland)
Nikko 2 (Toshogu en Kegon waterval)
De Jintsugawa's wilden me nog eens ergens naartoe neen voor ik vertrok. En die 'ergens' is Nikko geworden. Weliswaar niet met de planning waar ik mee naar Nikko wilde trekken, maar beter als niets, en aangezien het voor mij weer gratis was heb ik enkel maar het recht om dankbaar te zijn.

Inuyama
In Inuyama staat een van de oudste kastelen van Japan.
...en Little World, een themapark dat 'de wereld' als thema heeft. Gebouwen en eten vanover de wereld worden hier min of meer nagemaakt en neergepoot.
Fantastisch slecht weer was het, maar het gezelschap van Yuppi en Wim maakt veel goed!

Crisis in Matsumoto

2009-10-02T09:33:00.005+02:00

De voorbije vier jaar heb ik altijd op een of ander moment in Japan gezeten. Meestal heb ik mij gewoon geamuseerd en was dat alles wat telde (studies ten spijt, hehe).

Maar dit jaar was het anders. ik ben met een specifiek doel naar Japan vertrokken, namelijk een job vinden. Ik heb dan ook twee en half maanden zo goed als niets gedaan buiten op het veld gewerkt en naar echt werk zoeken (moest ik hier kunnen 'boeren' doe ik dat onmiddellijk, maar dat is spijtig genoeg onmogelijk).
Dat het niet evident ging worden wist ik op voorhand, maar ik schatte mijn kansen hoog genoeg in om toch tenminste enkele interviews te versieren. Niet dus.

Ik heb de crisis hier ferm onderschat.
De tekenen van die crisis zijn al duidelijk van het moment je aankomt met de trein. Het gelijkvloers van het shopping center naast het station staat - op een Mosburger na - volledig leeg (en dat zal niet enkel te maken hebben met een vernieuwde roltrap).
Als je het station uitstapt zijn de helft van de grote reclameborden op de gebouwen verdwenen - enkel de metalen structuur om ze te ondersteunen staat nog overeind.
Wegens de rode cijfers van JAL komt de luchthaven van Matsumoto (die toegegeven, zowiezo al niet veel nut had) ook in nuwe schoentjes te zitten.
Alpico, het overkoepelende bedrijf dat zowel bussen als trein regelt, hotels, supermarkten en gamecenters bezit, is vorig jaar al overkop gegaan. Dat het grootste concern van Matsumoto draait is volgens mij enkel te danken aan overheid en/of yakuza, wat uiteindelijk op hetzelfde neerkomt.

Ik heb heel wat mensen die ik wilde zien niet kunnen zien (zoals mijn Belgische vrienden in Tokio), maar dit was dan ook geen plezierreisje, ook al heb ik er weer heel wat plezier aan beleefd.
Ik geef niet zo makkelijk op, dus hopelijk kom ik in de niet te verre toekomst nog eens naar Japan, en dan zal he een blij weerzien zijn!!

Foto's

2009-09-23T08:49:00.003+02:00

In deze laatste halve maand neem ik het ervan. Veel nieuwe foto's dus.

Hata
Vanaf 2010 is dit dorp een integraal deel van Matsumoto. Yamagatamura zal dan voor drie vierde omringd zijn door de stad, en ik veronderstel dat het dan niet lang meer duurt eer Yamagatamura ook aansluit bij Matsumoto.

Buitenverblijf Ayumi
Ayumi (aka Azumi, Abumi, Afumi, ...) heeft een heus buitenverblijf (een villa) in Hotaka. Allen daarheen voor sushi en bier!

Kurobedam + Yamagata matsuri
Iedereen die mij tegenkomt wilt per se naar Kurobedam. Dit was mijn derde keer en ik heb een invitatie voor een vierde keer (die ik ga afslagen denk ik). Bij onze terugkomst was er nog een matsuri aan de gang in het heiligdom vlak naast het huis van de Jintsu's. Met veel bier en zatte Japanners.

Ringofest
Het allereerste festival in Matsumoto vond plaats in het wondermooie Alps-koen. Veel zwakke muziek, podia die geen podia waren, kinderen (het blijft een park open voor iedereen) en Heineken (aka paardenpis). Niettemin heel leuk :)

BBQ Suzukirivier
Een barbecue bij een rivier temidden de fantastische bergen is altijd een garatie op succes. de avond afgesloten in het huis van Daichi en Ayumi.

Varia
De kracht van het Engels!

Foto's

2009-09-12T13:05:00.003+02:00

Het fototoestel is na een omzwerving van een maand terug in mijn bezit, dus zijn er ook nieuwe foto's　↓↓

http://www.degroep.net/gallery2.php?g2_itemId=37099
en
http://www.degroep.net/gallery2.php?g2_itemId=37144

Shinichi Mori's en consoorten

2009-09-03T13:22:00.000+02:00

- Drie maanden in Japan, drie keer naar de fietsenmaker. Een mooi gemiddelde.
- *1Up*
- Ik vraag me af waarom al die Japanners kleine keffers hebben in plaats van grote rustige honden...
- *Auch*
- Mijn extra lichaamsactiviteit (boeren en fietsen) wordt volledig teniet gedaan door dutjes na het middageten en een stevige warme maaltijden om half 10 's avonds... het vreselijke boerenritme zorgt voor een lichaamsvetstijging (-_-)
- *Jump*

Het Grote Blogboek - 2

2009-09-01T13:49:00.001+02:00

Het nut van een blog

Het nut of de waarde van een blog is zo goed als nihil. Als we de definitie van de blog er nog eens bijhalen – want de lezers die reeds tot hier geraakt zijn zullen het niet meer herinneren – lezen we nogmaals dat een blog een dagboek is. Op het internet.
…
Ben ik de enige die dit vreemd vind? In de tijd dat ik zelf een dagboek bijhield – dat moet geweest zijn in de tijd dat ik net getallen kon schrijven, en bijgevolg niemand ooit wist waarover het ging, inclusief mezelf – wilde ik niet dat iemand ooit mijn dagboek zou lezen. Het was persoonlijk, maar bovenal maakte ik nog regelmatig fouten tegen de 3 en de 6. Ook mijn zus wilde niet dat iemand in haar dagboek keek. De ongelukkige die het toch probeerde moest een maand stilliggen op gevaar van het weer openbarsten van alle pitswonden. Dat was een pijnlijke tijd…
Met andere woorden: voor de schrijver heeft een dagboek op het internet totaal geen nut. Het druist in tegen de algemene wetten van het ‘dagboekschrijven’ .
Maar ook voor de lezer heeft een blog geen enkel belang. De schrijver – die om onverklaarbare reden begonnen is met de blog – weet namelijk dat iedereen zijn dagboek kan lezen, en zal bijgevolg niets relevants schrijven over zijn of haar overspel met de partner van ’s schrijvers beste vriend(in). Integendeel, ofwel staat de blog vol leugens – ‘Mijn huwelijk zit prima in mekaar.’ – ofwel staat er simpelweg niets interessants in – ‘Ik ga nu een blog over bloggen schrijven.’.
De algemene conclusie luidt:

Er is geen hol interessant aan een blog, en het heeft bijgevolg geen enkele toegevoegde waarde. Als het al essentiële waarde had om mee te beginnen .

…
Ik hoop niet dat iemand zich nu begint af te vragen wat dan wel het nut is van een boek over iets dat geen nut is. En dan vraag ik me af in hoeverre een boek over iets dat geen nut heeft goede recensies zal krijgen…

Trouw

2009-08-12T13:03:00.001+02:00

Ik denk: wel, als iedereen dan toch besluit om te trouwen (proficiat Natalie & Pieter, Philippe & Miki, Rutger & Nico, Geert & Hiroko, David & Charlotte (bwahaha)), waarom ik dan niet?
Zeker als dat de beste raad is die mensen van het stadhuis je kunnen geven.

Dan heb ik de keuze: of ik sla deze goede raad in de wind, of ik probeer er wat van te maken.

En ik heb besloten om deze nuttige tip niet aan me voorbij te laten gaan.
Mijn eerste gedacht was om met kasseien te gooien naar bevallige deernes, enerzijds om mijn fetish te onderhouden en anderzijds om gewoon aandacht te trekken. Spijtig zijn er niet al te veel kasseien te vinden hier in land van de rijstkakkeuh…rijzende zon. Bakstenen hadden evenwel niet het gewenste effect.
Dan maar zoals echte buitenlanders dat doen: op de bus stoer zitten wezen. Maar die bussen hier zijn zo niet-stoer dat het hele effect weer in het water viel. Er waren trouwens niet al te veel hitsige jongedames op de bus naar Alps-koen, wel vele verrimpelde ajuinen daarentegen. Ben wel vergeten te vragen of ze rijk waren…
Nu goed, wat ik dus vanaf dan zal doen is met een kartonnen bordje ‘btnlndr zkt vr’ aan de uit/ingang van het station gaan staan.

Werken voor een visum? Laat het uit, trouwen is de boodschap!

One Last Goodbye

2009-08-09T12:20:00.001+02:00

Hier in de bergen kan je bij een heldere hemel fantastisch veel sterren zien.
Ik ben niet gelovig en ook niet al te naief, maar toch wil ik geloven dat als ik naar die vele sterren kijk dat ik dan toch een beetje dichterbij ben.

Vrouwelijk volk - deel 2 (een compleet ander verhaal)

2009-08-06T10:59:00.003+02:00

Wat me steeds blijft verbazen hier in Japan is het walgelijk slechte niveau van televisie maken. Dan heb ik het vooral over de decors die je doen duizelen, of over de steeds weer zeer originele lach- en entertainmentprogramma’s.
Wat me dan weer wel aanstaat is de rol van de vrouw op het Japanse beeldscherm. Nu ben ik geen vrouwenhater of seksist, maar ik ben toch voor de vrouw als aanvulsel van de man.

Er zijn 2 soorten vrouwen te zien op de televisie

- de ideale vrouw (zijnde een schoon muurbloempke)
De ideale vrouw is in de ogen van de Japanners een ‘schoon poepke’ met net iets te infantiele en mongolistische trekken die enkel de stem van de man bevestigt en voor de rest gewoon schoon moet wezen.
Het beste voorbeeld hiervan is de ‘vrouwelijke presentator’. Haar rol bestaat uit het zeggen van ‘Ah, zo?’, ‘Dat is waar.’, ‘Eeeeeeeh??’ en ‘Hihihihi’. Al het andere presenteerwerk wordt uitgevoerd door net iets te coole Japanners, en dan vooral door een overjaarse seniele dwerg met zonnebril.
Maar er zijn ook de vrouwelijke gasten in de panels die misschien nog meer karakter vertonen. Zij doen vaak een wedstrijd om te zien wie de meest irritant nasale stem heeft.
Last but not least in deze eerste categorie is het publiek dat enkel uit vrouwen bestaat. Zij hebben twee slagzinnen: ‘Eeeeeeeeeeeeeh???’ en ‘Ooooooooh!!’. Ook heb nog geen enkele ietwat dikkere of misvormde gesignaleerd in het publiek.

Alsof deze categorie nog niet erg genoeg is, is er ook nog
- het idiote lelijke wijf
De enige vrouwen die de dans van categorie 1 ontspringen zijn de vrouwelijke komieken. Zij hebben meestal een iets voluptueuzere vorm en een autokerkhof als gebit. En zijn steevast debiel en meester in het lelijke smoelen trekken.
Dat alles om toch maar de boodschap over te brengen dat als je niet tot de eerste categorie kunt behoren, dat je dan een outcast en de lachstok voor anderen bent.

Fantastisch toch, die Japanse televisie.

Vrouwelijk volk

2009-08-01T06:58:00.004+02:00

Ik heb geen vrienden, dus moet ik het stellen met die van andere mensen.

Saori's twee Belgische vriendinnen Ayla en Kyra zijn te gast in het land van Engelsfobie, en dus hebben ze een gids nodig. Die gids is over het algemeen Saori, of een vriend(in) van Saori, maar om de twee meiden rond te leiden in Kyoto en Osaka had ze mij nodig.
Een beetje naief denk ik dan. Kyoto, tot daar aan toe, maar in Osaka vind ik niet eens mijn weg naar de juiste uitgang van het station. Het heeft ginder dan ook een dik uur geduurd eer we in het hotel waren, terwijl op de flyer "8 minuten wandelen van het station" geschreven stond.
Nu goed, ik was slim geweest en had aan Daiki (een Japanse ex-student aan de KU Leuven) en Carl (een Belgische student in Osaka) gevraagd om ons een beetje rond te leiden in de bakermat van de okonomiyaki. Slim idee, op uitzondering van dat bier laat op de avond.
Maar goed, de drie dagen zijn toch nog goed afgelopen. Iedereen leeft nog en is wonderbaarlijk genoeg op zijn of haar bestemming geraakt.
Foto's volgen later nog.

De week voor deze helse drie dagen (dan heb ik het over de temperatuur in Kansai) waren de twee Belgen al afgezakt naar het wondermooie - al zeg ik het zelf - Matsumoto/Yamagatamura. Dit in gezelschap van Saori (ook wel bekend als Suntory, Shoarma, of 'ey kerel').
Dus het was eigenlijk meer een speelweek dan een werkweek of een zoek-naar-werkweek.
Spijtig echter dat bijna alle plekken al eerder begenadigd waren geweest door mijn aanwezigheid. De wasabifabriek, de karaokebar, Kurobe-dam en de yakiniku-keet hadden nog steeds mijn eigenzinnige geur. Enkel de klim naar Kiyomizudera (niet de beroemde tempel in Kyoto, maar een bergtempeltje in Yamagatamura) was nieuw voor me. En genietbaar, niet onbelangrijk.
Maar goed, laat de foto's voor zichzelf spreken, want ze staan
hier
(De albums 'Varia' en 'Yamagatamura' worden trouwens regelmatig geupdate.)

Foto's

2009-07-26T04:05:00.001+02:00

Er zijn nieuwe foto's terug te vinden op de link in de vorige post.
Kijk onder 'Yamagatamura' en 'Ayla en Kyra in Japan'.

Foto's

2009-07-15T08:49:00.003+02:00

Nieuwe foto's zijn terug te vinden op de onderstaande link:
http://degroep.net/gallery2/main.php?g2_itemId=392

Foto's van mijn jaar in Matsumoto zijn dan weer hier terug te vinden:
http://degroep.net/gallery2/main.php?g2_itemId=35487

Shinichi Mori en consoorten - the return

2009-07-09T11:28:00.003+02:00

-Mannen die elegant plassen zijn zeldzaam. Haruki Murakami had gelijk...
-Waarom ben ik altijd degene die geserveerd wordt door de mannelijke steward in plaats van al die andere mooie stewardesjes? Dit is nu al de zoveelste keer op rij...
-Dat bruggen en viaducten in Tokio meer noodzakelijk zijn dan in Charleroi is een feit, maar het doet toch vreemd om bij iemand binnen te kunnen op het vijftiende verdiep...
-Het regent hier. Ik hoop in België ook...

Lafaards & boeren

2009-07-06T11:17:00.004+02:00

Versie 1
De afscheidstournee duurde een weekje en ging gepaard met veel fruitsap en melk. We hebben ook veel boeken gelezen en lagen steevast om 8 uur 's avonds in bed. Jemig, ik heb me geamuseerd.

Versie 2
Wij emme kei hard liggen zuipe elken avond en ik hem gen gedacht mer van oe ik elken avond wer ergens zen kunnen blijve pitte, mor da mokt ni uit, want van de rest wetek oek niks nimmeer... kzen blij dat die zelfgebrouwden alcool ni is oenploft in mijn moag.

Soit, de juiste versie ligt daar ergens tussenin, ik laat het aan jullie om er een degelijk beeld van te maken. In ieder geval heb ik mij kostelijk geamuseerd, heb ik twee keer gewonnen met de snooker (in your face Pieter, moehaha) en doe ik nu elke dag minstens één keer een Raving Rabbid (correcte spelling) na.

Vanaf morgen begin ik dan weer aan een nieuw hoofdstuk Japan, al valt nog af te wachten hoe lang dat gaat duren. Mijn vertrek heeft niets te maken met een bepaalde ontevredenheid over het Belgische weer, en ook niets met mijn bewondering voor Japanse fauna. Ik zou een lijstje kunnen opmaken met positieve en negatieve punten van beide landen om aan te tonen dat er uiteindelijk niet over 'beter' of slechter' gepraat kan worden, maar ik ga enkel dit zeggen:

Japanners zijn schijtbroeken en Belgen zijn boeren.

V'la, dus dit bewijst dat ik zowel hier als ginder redelijk goed voel.

Het Grote Blogboek - 1

2009-03-23T15:32:00.000+01:00

Wat is een blog?

Definitie van een blog

Wat is nu eigenlijk een blog? Niet iedereen weet dit namelijk. Niet iedereen weet zelfs dat dit te maken heeft met het internet, het kwaad dat de laatste jaren onze levens overheerst. Of toch tenminste van zij die te lui zijn om iets anders te doen dan achter hun pc-scherm weg te kruipen.
Als auteur van een boek over blogs is het de bedoeling om ook te weten waarover ik schrijf. Daarom heb ik speciaal de moeite genomen om de officiële definitie ervan op te zoeken :

Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig – soms meerdere keren per dag – nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische wordt weergegeven. De meest recente informatie verschijnt dus op de voorpagina. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite…

…
Hebt u ook niet een grondige hekel aan definities die te lang zijn en die eigenlijk niets zeggen? Het kan volgens mij nochtans veel eenvoudiger. Moest het niet eenvoudiger kunnen zou ik immers nooit van mijn leven er een boek over schrijven. Was het mijn ambitie om een werkelijke bijdrage te leveren aan de mensheid, dan zou ik gekozen hebben voor onderwerpen zoals drugsverslaafde bijen, breipatronen op gordijnen, of de verschillende gebruiksaanwijzingen van plakband.
Daarom bied ik u bij deze een vereenvoudigde definitie aan:

Een blog is een dagboek op het internet.

Nu hebt u een goed en gedetailleerd beeld van wat een blog nu eigenlijk is.
Om eerlijk te zijn vraag ik me ergens af waarom ik deze definitie aanhaal. Mensen die dit boek lezen zijn verondersteld te weten dat het boek over blogs gaat, en zijn dus automatisch op een of andere wijze gebonden aan blogs. Of ze schrijven er zelf eentje, of ze maken de lay-outs van de blogs , of ze zijn op kruistocht om alle blogs van de wereld uit te roeien. Wat naar mijn mening een onbegonnen taak is, aangezien het aantal nutteloze blogs de pan uitswingt.
Mensen die niets afweten van blogs zijn waarschijnlijk mensen die het internet verafschuwen of mensen die in een aftandse hut in het regenwoud leven of mensen die terminaal vegeteren in een rolstoel. Als iemand van die laatste twee categorieën mijn boek ooit in handen krijgt, zal het zijn omdat iemand niet goed wist wat men bedoelt met ‘storten voor het goede doel’, of omdat je de oude oma nu eenmaal een kerstgeschenk moet geven. Met een beetje geluk kan ze het boek nog gebruiken als wc papier, maar spijtig genoeg heb ik niets te zeggen over de uiteindelijke editie van mijn creatuur.
Mensen die daarentegen wel iets afweten van blogs zullen hoogstwaarschijnlijk niet de minste neiging hebben om dit boek op te pikken, omdat een blog nu niet meteen het meest interessante onderwerp is om een boek mee vol te schrijven. De mensen die uiteindelijk dit boek in handen zullen krijgen behoren tot de beperkte familie- en vriendenkring van de auteur, alhoewel het ten zeerste te betwijfelen is of deze mensen het boek ook effectief als boek zullen gebruiken. Met een beetje geluk belandt dit boek op de boekenplank en dient het als versiering om onoplettende gasten te laten zien hoe literair ze wel zijn, maar voor hetzelfde geld belandt dit boek op het toilet als noodoplossing voor wanneer er wc papier ontbreekt, of bevindt dit boek zich binnen afzienbare tijd onder de tafel die vanaf dan niet meer op zichzelf zal bewegen. Nu goed, zolang het boek zichtbaar is voor andere onwetende potentiële lezers (of tafelherstellers) zal ik niet klagen.
Waarom schrijf ik dan dit boek? Omdat het mijn overtuiging is dat ik dat ene familielid dat de moeite zal doen om tenminste de eerste pagina open te slagen wat kan bijbrengen over de recente ontwikkelingen op het wereldwijde web… of omdat ik gewoon niets beters te doen heb dan ellenlange pagina’s te lullen over een onderwerp waar toch geen kat geïnteresseerd in is.

Rinokribbels - na een jaar zonder update...

2009-01-20T18:09:00.003+01:00

...is het eindelijk weer zover!
Rinokribbels heeft een update gekregen!

Een nieuw kortverhaaltje met de titel 'Geen getuigen', en drie nieuwe pagina's voor 10 Pond Bananen, je weet wel, met die slechte humor.

Rinokribbels

Trauma in het verkeer

2009-01-15T16:11:00.000+01:00

Elke keer ik in een auto zit heb ik een flashback. Ik reed ooit eens met een gocart tegen een snelheid van wel zeker 5km/u recht in de haag. Het gevolg is een nog steeds gekloven wenkbrauw (die eerder al gekloven was door een kruiwagen, jawel) en een panische angst voor alles wat rijdt. Ofwel is het een panische angst voor de bestuurder die ik ben, maar ik vind het zo belachelijk om schrik van mezelf te hebben.

Feit is wel dat ik een gevaar ben voor andere bestuurders. Niet dat ik me dat aantrek, want ik heb het te druk met me zorgen te maken voor mijn eigen hachje, want ik ben zeker ook een gevaar voor mezelf. Als ik de lijn doortrek en begin te denken dat elke bestuurder zo denkt… dan begin ik me ook af te vragen welke idioot de auto ooit heeft uitgevonden.

Bij nader inzien heb ik ooit moeite om recht te blijven op een fiets, dus misschien ligt het enkel aan mij…

Nachtbrakerij

2009-01-02T11:21:00.001+01:00

In mijn tweede en vooral mijn derde jaar als universiteitsstudent heb ik aan nachtbrakerij gedaan. Dit had niets te maken met een eventuele drift om het studentenleven te ervaren, en evenmin met een nieuwsgierigheid in de nachtelijke fauna. Dit was enkel het gevolg van slechte invloeden. En die slechte invloeden hebben mij meerdere malen meegesleurd naar de poorten van de hel, ook wel Fak genaamd. Maar goed, het is niet over deze nachtbrakerij dat ik het wil hebben.

Ik wil het hebben over de nachtbrakerij ten gunste van het creatieve ei (poëzie is een aangeboren talent).

Creativiteit – in eender welke vorm: strips, bloggelul, omeletten bakken – komt bij mij enkel ’s nachts naar boven. Als ik overdag wil schrijven lukt me dit zelden. Ik steek het op de invloed van slechte invloeden die in mijn buurt ronddwalen en mij afleiden van de werkelijke taken in mijn leven, zoals een blog onderhouden. ’s Nachts is het echter donker en rustig en kan ik enkel maar mezelf kwellen met mijn gedachtegang. En dan kan ik enkel maar besluiten dat ik die kronkels van mij wil overbrengen op andere mensen, maar dan is het wel nodig om die kronkels meteen neer te pennen, anders ben ik er zeker van dat ik nooit ofte nooit meer dezelfde conclusies zal kunnen bereiken. Consistentie is namelijk niet aangeboren bij mij...

Daarom ook dat ik regelmatig voor een zombie aanzien wordt. In die gevallen is het zombie-survival boek van Piripu Toda wel handig denk ik.

2009 en de tandbacterie

2008-12-26T11:21:00.002+01:00

Gelukkig zijn er nog blaadjes zoals de Flair. Betrouwbaar, diepgaand en voorzienend. Betrouwbaar omdat er elke week op tijd een nummer verschijnt, diepgaand omdat ze tegenwoordig penismeetlatten eraan koppelen (ik zwijg over de vibrerende penisring), en voorzienend omdat het het enige blad is dat een horoscoop voor een volledig jaar publiceert.

Dat 2009 weer een klotejaar voor me zal worden, daar bestaat geen twijfel over. Zelfs al zou alles goed gaan, ik vind wel een manier om het voor mezelf te verpesten. Ik ben nog straffer dan Yves Leterme op dat vlak. Als een jonkvrouw haar liefde aan Mr. X verklaart, en als die Mr. X wel eens heel goed mezelf zou kunnen zijn, dan is mijn favoriete doch onopzettelijke antwoord ‘nee, dank u’. Zelfdestructie, dat zit in mij zoals in een zelfmoordterrorist van Al-Qaeda.
Nochtans wordt 2009 – volgens de jaarhoroscoop van de Flair – een redelijk goed jaar. Er stond ergens een promotie in, wilde seks kwam ook ergens voor (ik hoop dat ik wordt gewaarschuwd voor die periode voorbij is), maar hetgeen wat me het meeste boeide is wat er in de maand november gaat gebeuren: ik ga problemen hebben met mijn gebit!
Da’s niet zo leuk, want ik heb al genoeg miserie gehad met mijn voedselverorberaars. Vroeger werd mijn gebit met een autokerkhof vergeleken, en nu heb ik minder exemplaren dan de gemiddelde mens, en daarvoor heb ik dan een stuk metaal in de plaats gekregen. Ik kan me moeilijk inbeelden hoe het allemaal nog kan verergeren. Maar Flair belooft me veel tandplezier.
Misschien groeit er wel eens extra wijsheidstand recht door mijn tong. Of misschien bevat mijn tandpasta te weinig bifidus en andere onbegrijpbare reclametermen waardoor mijn onnatuurlijke beschermlaag mijn natuurlijke beschermlaag begint aan te tasten? Wie zal het zeggen? In ieder geval heb ik er me al bij neergelegd dat Flair mijn novembermaand heeft verprutst, en dat niets of niemand het verval van mijn bakkes nog kan tegenhouden. Dus ik doe niet meer mee aan tandonderhoud.

…
Ik hoop dat deze uitleg volstaat als excuus voor mijn stinkende adem…

Kuraoka

2008-12-17T19:13:00.000+01:00

Nooit gedacht dat ik ooit nog een trofee zou winnen met voetballen. Die kampioenstitel was mooi, die zilveren plak met de scholenvoetbal ook, en nu een heuse wisselbeker waarvan niemand de naam begrijpt: "Kuraoka"...

Soit, wat het meest verrassende was dat er bepaalde mensen in de ploeg op het lumineuze idee waren gekomen om mij tussen de palen te plaatsen. Ik ben polyvalent en tout court een natuurtalent (het rijmt potvolkoffie ook nog eens!), maar toch... het was koud tussen die palen...

Ik hoop heel erg hard dat dit mijn laatste optreden als universiteitsstudent was, maar zoniet weet ik wat ik volgend jaar rond eind april ga doen, hehehe.

Oh ja, na de 4-4 in Leuven werd het nu 1-2 in Leiden. Dit volledig terzijde.

File

2008-10-31T13:50:00.001+01:00

Japanners zijn goed opgevoed. Ze blijven namelijk mooi in een rij staan zonder te duwen en voor te kruipen. Natuurlijk heb je de occasionele nozem die denkt dat hij beter is dan al de rest, en gezien het resultaat – vooraan in de rij – is hij dat ook. Maar die zijn een bedreigde soort, althans hier in de bergen.

Maar schijn bedriegt. Het duwen, voorkuipen en zenuwachtig wriemelen begint namelijk voor de rijvorming: men racet om een plaatsje in de rij. Dan denk ik ‘Oh, Jos, je hebt geluk vandaag, er staat niemand aan te schuiven’, en plots giert er daar een gids-met-vlag-en-kudde voorbij, kruipt er een oud kreupel ventje door mijn benen en wordt ik gehaakt door een wandelstok van een bejaard vrouwtje. En plots is daar een rij die geduldig wacht.

Het is geen geheim meer...

2008-06-25T11:23:00.001+02:00

Geheimen, da’s niet mooi. Althans niet voor diegene die ‘aan de andere kant van het geheim’ staat. Maar eenmaal een geheim is verklapt, dan staat er geen rem meer op.

Nu heb ik gisteren met een goede vriend een zeer serieus gesprek gehad, en ik heb mijn groot geheim eindelijk de vrije loop gelaten.

Heb ik stiekem twee slurfjes of een teennagel te veel?
Ben ik in feite een stokoude bomma die het geheim van verjonging (met vermannelijking als neveneffect) heeft ontdekt?
Ben ik god? (Ah, nee, dat wist iedereen al)
Is mijn selectieve Gilles de la Tourette in feite niet selectief?
Bestaat mijn lichaam niet grotendeels uit water, maar uit alcohol?
Lust ik nu eigenlijk wel witlof?

Nee, mijn beste dames en heren, het geheim is niet van die aard. Ik heb een geheim dat me belet om een vriendin te vinden die ik verdien (als die er al zijn, mind you, godinnen lopen niet overal rond). Het belet me het genot te vinden waar ik naar op zoek ben. Het maakt me een zielig stukje wanhopige god.

…

Ik heb een kasseienfetish.

Zie ik een kassei, dan wil ik die naar een lieftallig meisje haar hoofd smijten! Je hebt het goed begrepen, met zo’n fetish wordt een normale relatie nogal moeilijk…
Maar man toch, heerlijk zo’n kassei die half uit een schedel steekt!!

Het nadeel is echter dat niemand meer beweegt na de kassei in ontvangst genomen te hebben…

Wie staat er klaar met een oplossing?

Introspectie

2008-05-07T02:43:00.001+02:00

Laat me eerlijk zijn: dit vierde jaar aan de unief is het laatste jaar aan het middelbaar all over again. Net als mijn interesse in de leerstof heeft mijn motivatie het absolute vriespunt bereikt. Het gros boeit me simpelweg niet meer, en hetgeen wat ik dan wel interessant vind verdwijnt paradoxaal genoeg even vlug uit mijn geheugen. Het hele punt van de unief – om zelf te leren denken – gaat volledig aan me voorbij. Ik denk niet meer na, leg nergens meer verbanden, en merk dat mijn brein steeds meer aandacht geeft aan het zielige zelfbeklag (zoals deze tekst) dan aan de dingen waar ik voor studeer. Het besef dat ik verre van de slimste ben en dat ik nog veel te leren heb doet er hier niet ter zake: er lijkt geen plaats te zijn in mijn lijf voor nog meer van dezelfde grijze en saaie stof. Nochtans was ik begonnen met goede voornemens, maar eens te meer blijk ik niet in staat te zijn iets te bereiken wanneer ik er me niet voor de volle 100% goed bij voel. Dat is vroeger nooit geweest, en dat is het nu evenmin.

Wat zou me moeten motiveren? Dat vodje dat ik krijg als ik de cyclus succesvol afrond? Dat interesseert me nauwelijks. In mijn opzicht is dat een noodzakelijk kwaad. Ik heb altijd iets gehad tegen quoteringen en resultaten… hoewel ik zelf nooit een fatsoenlijk alternatief heb kunnen bedenken.
Ik herinner me nog iemand die zei dat je enkel en alleen voor jezelf studeert. Ik heb dat altijd al bullshit gevonden. Dat mag misschien zo zijn voor bepaalde anderen, maar ik heb steeds in de eerste plaats gestudeerd omdat het moest. Van mijn ouders, van de omgeving. Ik ben al lang voorbij de fase waar ik studeerde om mijn ouders niet te ontgoochelen: zeker niet uit respectloosheid, wel omdat het me simpelweg niet meer oplaadt na ettelijke jaren van misplaatste steriele druk. Ze weten ondertussen ook wel dat ik meer ben dan wat studiepunten alleen.
Ik studeerde ook voor mijn vrienden. Ik heb steeds het geluk gehad om in een fantastische groep mensen te belanden, en dan wil je niet als enige achterblijven. Maar als laatstejaars valt deze factor als motivatie automatisch weg. Rest nog alleen het studeren om een financiële dobber te vermijden, maar zelfs dat krijgt me niet de goede weg op.

Ik voel me wederom compleet nutteloos en misplaatst. Ik ben niet uitermate slim en ik heb geen ongekende interesse voor het leerproces. De fascinatie voor het vreemde en nieuwe is compleet verdwenen, en ook al heb ik onder andere het beste jaar uit mijn leven aan de universiteit te danken, het heeft me enkel nog meer doen beseffen dat ik niet pas op de unief en dringend moet vinden wat voor mij is weggelegd.

Het is niet allemaal zo somber hoor. Het studentenleven blijft mooi, ik heb hernieuwd enthousiasme voor simpele dingen zoals voetballen en strips tekenen, en ik schat familie en vriendschap steeds hoger en hoger in, ondanks dat dat altijd al belangrijker was voor me dan alles anders. Ik laat het niet altijd merken, maar mijn dankbaarheid ten opzichte van zij die me appreciëren zoals ik ben en ten opzichte van zij die ik kan appreciëren zoals ze zelf zijn is enorm groot.

Een abnormaal donkere toon misschien voor deze blog, maar laat het echter duidelijk zijn dat er geen sprake kan zijn van stoppen. Is het niet nu, dan is het later.

Hup met die beentjes

2008-04-18T23:34:00.001+02:00

Het is toch een vreemd iets, die conditie. Als ik weer eens in een nostalgische bui ben herinner ik me nog goed die voetbaltrainingen waar ik het voortouw nam en de vloeken van mijn ploegmaats over me heen kreeg omdat het tempo te hoog lag. Misschien heeft het iets met mijn liefde voor sarcasme te maken, maar dat waren mooie tijden.

En toen begon het leven aan de universiteit. Met bier.

Vaarwel conditie.
Hallo bierbuik.

Maar het is niet omdat men een bierbuik heeft dat men geen conditie kan hebben. Getuige daarvan mijn jaartje in Japan waar ik aan handbal, voetbal, zaalvoetbal, jogging en allerhande recreatieve sporten (zoals dagelijks twee verdiepingen omhoog gaan) deed. Resultaat was een conditie die sterk deed denken aan die van lang vervlogen tijden.

En toen herbegon het leven aan de Belgische universiteit. Met Guitar Hero en bier.

Vaarwel conditie. In twee miezerige maanden.
Hallo extra 5 kilo.

Ik probeer nu elke week trouw de voetbaltraining van japanologie bij te wonen, maar daar wordt eens te meer duidelijk hoe zielig het eigenlijk wel niet gesteld is met mijn fysieke paraatheid. Ik sta niet centraal achteraan omdat ik goed ben, maar omdat andere posities een betere conditie vereisen.

Conclusie: vertrouw het niet als ze je 5 kilo gratis aanbieden.

Mijn welgemeende excuses

2008-04-15T00:55:00.001+02:00

Slapeloze nachten, het zijn onuitdroogbare bronnen van inspiratie (dit in de veronderstelling dat inspiratie net als water uitdroogbaar is). Ideeën voor verhalen schieten als paddestoelen het brein uit, en vaak wordt door de wazige werking van dat hoopje pap in mijn hoofd de realiteit ook wat vervormd naar iets wat me best wel aanstaat. Het hoeft met andere woorden niet altijd langs de slechte kant bekeken te worden.

Wat wel nefast is aan so’n slapeloze nachten – buiten het feit dat je toch wel wat vermoeidheid begint te voelen – is dat je uithoudingsvermogen het begint te begeven. En daarmee bedoel ik niet dat ik nu zelfs dat ene rondje rond het voetbalplein niet meer kan belopen.

△Nee Jos, noem dat mens geen slet, want ge kent ze eigenlijk feitelijk niet▽
Jos: Da’s een slet.

Bij deze mijn welgemeende excuses (ook al is de toon van de blog er niet naar).

△Nee Jos, bier is niet de oplossing voor alles▽
Jos: Wilt gij mij nog een pint trakteren?

Bij deze mijn welgemeende excuses (ook al kunnen enkele personen in kwestie geen woord Nederlands).

△Nee Jos, ge valt niet in slaap als ge aan uw thesis aan’t werken zijt▽
Jos: Rzzzzz

Bij deze mijn welgemeende excuses (ook al vond mijn pc al dat ie versmacht werd en dus eigenlijk blij was met wegvallen van wat aandacht).

De how-to gids voor jonge schrijvers

2008-01-02T21:00:00.000+01:00

Hoe schrijf ik een goede blog, een goed artikel, een goede review? Hoe kan ik de mensen laten onthouden wat ik schrijf, en hoe kan ik ze laten denken dat ik één van de betere schrijvers in het heelal ben?

Hier enkele nuttige tips:

-Herhaling. Ik kan het niet genoeg zeggen. Mensen hebben een geheugen dat nog nipt kan concurreren met dat van een bananenschil, dus herhaling is noodzakelijk. Mits een originele verpakking kan je die herhaling op een leuke manier laten verlopen.
Herhaling herhaling herhaling herhaling herhaling, herhaling, herhaling
Herhaling herhaling herhaling herhaling herhaling, herhaling, herhaling
Zie je wel?

-Heb lak aan regels. Het wordt je van jongs af aan meegegeven: een tekst bestaat uit een inleiding, een ‘body’ en een slot. Ja, zo geraak je inderdaad ook aan een tekst, maar eentje van het saaie soort. Veel leuker is bijvoorbeeld een onverstaanbaar slot aan het begin van de tekst te zetten waardoor de lezer wil te weten komen hoe ik aan zo’n belachelijke conclusie kom. Ook spelling is niet belangrijk. Een klijn fautje hier en daar doed niemand kwaat. Integendeel, het stimuleert de lezer zijn hersenen.

-Experimenteer met taal. Woordspelletjes, poëtische intermezzo’s, spelwoordjes, of als de inspiratie echt niet meewil: gebruik een andere taal. Das ist immer zo toll, das zage ich dich! und wieder schtimoeliert das die läsers ihren Hersenen.

-Herhaling.

-Bekende personen. Wat altijd goede reclame is, is de aanwezigheid van een bekend iemand. Gebruik de mens zijn/haar naam te pas en te onpas (let wel op voor copyright toestanden) en u zal zijn dat de bezoekersaantallen de hoogte inschieten. Wat Shinichi Mori voor mij betekent, kan Eddy Wally voor jou zijn!

-Zorg voor een interessante bladindeling. Het

is leuker als iemand een

poëtische blad

........................................ INDELING

!bekijkt dan wanneer

het eensaaietekstiszonderspatiesofleestekens.

-Herhaling.

-Zorg voor een deel twee of drie. Kijk naar al die Sus&Wis-verzamelaars. Zij stoppen niet, enkel en alleen om de reeks volledig te hebben, ook al ligt het niveau even hoog als mijn lat voor vrouwen. Hoe slecht je ook schrijft, als mensen weten dat er een deel twee komt is het ‘in de sjakos’.

Om nu mijn eigen regels in acht te nemen begin ik nu wederom met de inleiding.

Believers en hun alienbeeld

2007-12-12T16:32:00.000+01:00

“De horror van het aliendesign”. Het is de titel van het bonusverhaal dat ik tekende bij ‘Beware of the Alien Nation’. En het is gebaseerd op een bedenking die onlangs nog eens bij me opspeelde.

Buitenaards leven, bestaat het? Ja volgens sommigen, neen volgens anderen, en mijn persoonlijk kan het me niet veel schelen zolang ik ze niet ben tegengekomen. Niet dat ik een totaal gebrek aan interesse heb in het onderwerp, maar voorlopig lijkt het nu niet meteen een vraag van leven en dood.

Waar ik wel mijn hand voor in het vuur durf steken is dat er geen buitenaards leven bestaat zoals ze het maar al te vaak voorstellen. Niet dat ik per se niet geloof in buitenaards leven dat onze intellectualiteit te boven gaat, maar ik bedoel de vorm: klein, groot hoofd, grote zwarte ogen,…

Waar baseer ik me nu op? Welnu, op mijn pure artisitieke neus! (jaja, het kan nóg wetenschappelijker!)

Ik heb nog nooit iets buitenaards gezien en toch permitteer ik mezelf om er een strip over te maken. Mijn aliens lijken ook wat op het typische beeld, althans wat betreft het hoofd. Waarom? ～＊～Artistieke evolutie～＊～

Ik heb het filmpje van de alien autopsie na Roswell nog eens bekeken, en dat dat zo fake is als een wortel die de macarena danst is wel duidelijk. De vorm van de alien is ook duidelijk ontsproten uit een niet al te fantasierijk brein. De persoon in kwestie moet gewoon op tv zo’n uitgehongerd negertje gezien hebben (klein, dikke buik, groot hoofd, donkere ogen) en er wat gelaatstrekken van een bejaarde blanke aan toegevoegd hebben. Dat lijkt me zo klaar als helder water in de wc-pot. Om toch wat originaliteit te hebben hebben ze er dan maar een vinger en een teen aan toegevoegd. Van daaruit is het uit artistiek oogpunt gezien enkel en alleen evolutie・progressie – whatever. De huidige Wiske is ook niet dezelfde als de Wiske waar Vandersteen op kwijlde. Ik zou zelfs zeggen dat deze Wiske meer progressie heeft gemaakt dan ons aliendesign. En toch zijn er mensen die onnozele filmpjes de wereld in blijven sturen… Doe dan toch wat meer moeite, believers!!!

Different Worlds

2007-12-01T11:17:00.001+01:00

Een nieuw kortverhaaltje op Rinokribbels

>hier<

De derde paal

2007-11-28T14:39:00.000+01:00

Keeper zijn is in feite een vreselijk ondankbare job. Een beetje asociaal sta je in de goal en probeer je met lijf en leden (en centraal flapperende op zichzelf levende organismen) ballen tegen 100 km/u af te stoppen. Met die veronderstelling dat als je hem pakt dat niet veel uitmaakt, want binnen twee minuten mag je het nog eens proberen over te doen. En als je hem niet pakt betekent dat ontgoochelende blikken en zangkoren à la 「allez Jos, doe eens wat moeite!」. En da terwijl je toch zelfs bereid was om die bal met je smoel op te vangen.

Gelukkig moet je als zaalvoetbalvliegenvanger geen rekening houden met hoge ballen, dat vermindert de kansen op blunders toch al een beetje. Ik mag ook zeggen dat ik op een bijzonder grote dosis geluk kan rekenen. Maar dat kost me natuurlijk heel wat liefde om de doelpalen goed gezind te houden.
Wat mijn grootste geluk is echter, is dat er voor mij een bende klungelaars staan zodat je nooit de matchverliezer bent!

(Dit stukje is geschreven met alle respect voor mijn ploegmaats, die net als ik steeds het onderste uit de kan halen. Zowel tijdens als na de wedstrijd.)

Rinokribbels

2007-11-09T16:26:00.001+01:00

Mijn eigenste webstekje vol gekladder is compleet vernieuwd! Lekker amateuristisch in lelijke currykleuren, wat wil je nog meer?
Wat is er eigenlijk nieuw wat betreft de inhoud? Wel, niets eigenlijk, behalve dan de 'Japan Files' - die heel lelijk waren gefotografeerd en wat doelloos op de site stonden - nu netjes gescand zijn en zich in de juiste categorie bevinden. Dus ook mijn k ortverhaaltje dat ik in Japan heb gemaakt en dat leuke reacties kreeg.

Hup, daarheen!

Kronieken van een terugblik

2007-11-07T23:18:00.000+01:00

-de blog
Ik heb er op los geluld, en dat zal niet altijd even duidelijk zijn geweest. Reden te meer om het te blijven volhouden denk ik dan.
Ik sta open voor positieve kritiek, maar ik duld geen klachten meer van de AA-participanten die beweren dat mijn zattemanspraat aanzet tot drinken. Ik vertik het om mijn lezers te vertellen hoe ik mijn poep afveeg of in welke positie ik tijdens de les in slaap ben gevallen.
Dus mensen, ook al weet ik niet wat er van mijn lectoraat overschiet, ik blijf dit stukje wangedrocht onderhouden!

-Japan
Is een enorm fascinerend land, vol met tegenstellingen, extremen, vriendelijke mensen, droge rasistische stoppels, watermeloenen, bergen en gsm-operatoren.

-Japans
Mijn niveau is er enorm op vooruit gegaan en zal nu ongeveer even goed klinken als mijn Nederlands. Met andere woorden, even goed als mijn Duits. Met nog andere woorden, ik kan met beesten communiceren. Japans is een geweldig leuke taal, maar o-zo-té veelgelaagd in beleefdheidsvormen en te hard versierd met kanji’s die zelf de modale Japanner niet kent.

-muziek
Japanse J-Pop blijft één van de meest effectieve middelen van de duivel om de mensheid te kwellen. Japanse mannen hebben zowiezo al een verwijfd trekje, maar als ze zichzelf dan nog eens ten volle tentoon spreiden op de nationale televisie en daar eveneens hun nog net niet puberale keeltjes openzetten, dan kan ik niet anders concluderen dat het allemaal JEANETTEN zijn.
Vrouwen willen te veel schattig zijn en vergeten dus dat ze met hun piepstemmetjes en hun wenkbrouwgefrons enkel de dove pedofielen onder ons aanspreken.

-tv
Moet ik hier nog woorden aan vuil maken? Ik las in de krant dat we voor echte vernieuwende tv naar Japan moesten kijken. Is de wereld dan helemaal naar de vaantjes? Dit is nog erger dan de opwarming van de aarde.

-Matsumoto
Stad waar ik mijn hart verloren ben.

-eten
Heerlijk. Niettemin heb ik toch nog een lichte voorkeur voor de uitbundige Belgische keuken. Maar ik moet toegeven dat ik snak naar een rijstcurry, een draaiende sushibar, heerlijk vuile okonomiyakiketens, luxefastfoodketens met de naam Mos, binnenshuis BBQ’s, takana chaahans met een slecht getapte pint, het betere noedelwerk, etc, etc.

-het oriëntatievermogen
Ik weet hoe je dat moet zeggen in het Japans.

…

Verder kan ik er niet veel van zeggen… ik weet namelijk nog steeds niet wat het is.

-neushaar
Is in een jaartje tot mijn grote opluchting niet geëvolueerd.

-Shinichi Mori
Is, ondanks het feit dat ik hem en zijn werk niet persoonlijk ken, mijn grote idool. Ik ben ervan overtuigd dat hij al die plastieke ‘idols’ een poepje kan laten ruiken!!

-pc’s en consoorten
………….
………….
Nee, dat zal nooit goedkomen vrees ik.
Nochtans probeer ik hoor…

Laatste foto's

2007-09-21T22:06:00.000+02:00

Ondertussen ben ik al een weekje terug op natte Belgische grond, maar hier is de laatste lading foto's.

Koshien

2007-08-22T08:25:00.000+02:00

De nationale sport van Japan is niet sumoworstelen, niet geisha-moddercatch en ook niet samurai-zwaardzwieren. Het is simpelweg baseball. Japan is niet voor niets wereldkampioen.

Heel populair hier in het land van de rijzende zon is het toernooi voor highschools (laatste drie jaar van onze middelbare school), gespeeld in het Koshien stadion van de Hanshin Tigers. Ik heb het allemaal niet zo nauwgezet gevolgd, maar de finale heb ik integraal bekeken.

Even wat uitleg bij de sport. Er zijn 9 innings (rondes) waar elke ploeg aanvalt (probeert te slaan) als verdedigt (probeert te vangen of uit te gooien). De pitcher is de man die gooit (die de verdediging 'leidt'), de batter is de man die slaat.

De finale ging tussen de scholen Koryo en Kitako. Het was de eerste keer dat ik beide ploegen aan het werk zag, en het verschil was overduidelijk. In elke inning had Koryo wel een of meerdere personen aan de honks terwijl Kitako in 7 volledige innings slechts een enkele hit had (hit= raken en aan een honk geraken).
De pitcher van Koryo had talloze 'drie strikes' achter zijn naam, terwijl die van Kitako met moeite aan een strike kwam.

Tot de 8ste inning dus.
Voor de tweede keer in heel de wedstrijd heeft Kitako een honk beet. En dan is vreemd om te zien hoe de pitcher die tot dan toe een foutloze wedstrijd speelde de ene verkeerde bal na de andere gooide. Resultaat: een speler die van Kitako die rondraakt door een aaneenschakeling van foute ballen en een homerun met alle honks bezet. Met andere woorden: een omwenteling van 4-0 naar 4-5. De negende inning was een maat voor niets, waardoor Kitako mocht vieren.

Baseball is eerder een mentale sport me dunkt. De pitcher van Koryo kon duidelijk de druk niet aan ondanks dat ie overduidelijk de betere was, de andere heeft een hele match alles uit de kan moeten halen, maar kon dit op een constante manier blijven volhouden, ook al had ie vier punten rond zijn oren gekregen.
Je kan niet onmiddelijk overschakelen van verdediging op aanval of omgekeerd, je moet door een ronde, hoe goed of slecht die ook is. Als je dan als pitcher zo 1 enkele ronde wat minder gooit zit je met de gebakken peren.
Spijtig, want de overwinning van Kitako was compleet onverdiend. Maar goed, niet dat ik er veel om gaf, het was oersaai tot en met de zevende inning, maar de achtste maakte heel veel - zoniet alles - goed.

De gasten van Kitako hadden wel sympathiekere koppen :)

Lang en ontbloot

2007-08-22T05:46:00.000+02:00

Kanazawa, stad van mooie benen en bo…. euh… ik bedoel stad met een zeer aanlokkelijke charme (en natuurlijk ook van de benen, wat andere mensen ook mogen beweren).

Ik was er al een keertje een bezoekje gaan brengen, maar omwille van drie redenen wilde ik terug.
1/benen
2/benen
3/benen
…
Uh, excuseer…

1/Het is een stad met een zeer mysterieuze charmevolle uitstraling (lang en ontbloot meestal, moehahaha)
2/Een tuin is niet altijd even mooi in de winter als in de andere seizoenen
3/Ik had geen foto’s genomen

Dus op weg met de ‘Hghiway bus boundo for Kanazawa’ naar, jawel, Kanazawa (hier staat een detailfout, maar de mensen thuis weten dat niet).
Daar een mooi bezoekje een de plaatselijke ‘culbs’ (een mens moet er maar aan uit kunnen), de bloedmooie tuin, de dichtbijgelegen zee (was het nu Komatsu of Komaiko?), en het Garden Hotel met besmeurde visbokaal.
Tegelijkertijd genoten van de prachtige stad, van het wandelingetje om mijn vergeten bril te recupereren en van de niets ontziende zon.

Kanazawa komt in mijn top drie na Kyoto (Arashiyama) en Matsumoto (zij die niet tot hier zijn gekomen hebben ongelijk, Minami Matsumoto ruled!!! ßer zijn mensen die dit kunnen bevestigen).

Dan doorrijden naar Nagoya om er weg te smelten en een bezoekje te brengen aan de Nagoya dome, alwaar de Chunichi Dragons de Yokohama Baystars (baseball)partij gaven. Overwinning voor de Dragons, een petje voor de Jos en onbeleefde kleuters voor niets vermoedende Belgen.

Op de terugweg nog een Singaporese aap kunnen bewonderen, het niet-bestaan van de Chuo-Alps bewezen, koala’s met olifanten vergeleken, enz…

Na de terugkomst onze kweek nog eens opengezet om een blijvende indruk na te laten op de plaatselijke fauna, en dan in mijn bedje dat omgevormd is tot een stort.

Soit, het was vermoeiend – ik ben vermoeiend – maar het was fijn.

Kiekjes

2007-08-06T14:00:00.000+02:00

De voorlaatste lading foto's van het wondermooie Matsumoto.

>>Voila<<

Shinichi Mori's en consoorten

2007-08-05T12:07:00.000+02:00

-Dank u lieve dame achter de kassa van de Appleland, om mij erop te wijzen dat een berrycard wel degelijk voordelig is. Maar spijtig genoeg vertrek ik binnen afzienbare tijd.
-Doodrijders zijn het!
-Een dikke fatte koe (maar echt enorm groot, een vrouwelijke sumoworstelaar misschien) met een tshirt met ‘bunny’ erop geschreven is lachwekkend. En dit is niet om kwetsend te zijn.
-Doodrijders zeg ik u!!
-Onsen manju （*＾－＾*）

Kort en vooral dom verslagje

2007-08-05T11:41:00.000+02:00

Het was me het weekje wel, en ik heb nu rust nodig en een beetje tijd om alles te laten bezinken. Misschien dat ik heel binnenkort er wel weer eens alleen op uittrek. Maar even een kort en dom verslagje van de voorbije week. De zatte toestanden heb ik er doelbewust uitgelaten.

Tokio-Osaka
De weg van Tokio naar Osaka met de bus duurt 8 en half uur. Maar het is wel een luxebus, dat moet gezegd zijn.
In ieder geval moest ik eerst nog in Tokio geraken, meer bepaald ergens in de buurt van Asakusa. Dat bleek een probleem. Eerst en vooral zaten er een paar bussen reeds vol, en diegene die ik wel kon nemen werd nogal belemmerd door mensen die graag auto’s in de prak rijden. Of was het een slecht werkende riolering? Wie zal het zeggen…
Eenmaal aangekomen in Shinjuku stapte ik verbazend genoeg onmiddellijk op de goede metro richting Asakusa, maar daar was veel te veel volk om ooit iemand in terug te vinden. Op een miraculeuze wijze heeft Philippe mij toch gevonden. En toen werd het oninteressant.

Hahahahaha.

Nee, nee. Daarna hebben we gelukkig Annabelle ook gevonden en zijn we nog rustig iets gaan drinken, op een relaxte manier zoals ik dat toch wel graag blijk te hebben.

De volgende dag stond er een ontmoeting met Geert en Hiroko op de planning, en een heerlijke steak klaargemaakt door Miki. Het bezoekje was kort, veel is er niet gezegd geweest, maar het is altijd leuk om de vrienden nog eens te zien. En ik hoop dat zij hetzelfde denken.

Dan dus naar Osaka waar ik anderhalve dag met Yoshitaka heb doorgebracht. Voornamelijk in het bijzijn van ufo catchers en okonomiyakis. Ik sta zot van okonomiyakis. En dan bedoel ik ook zot.
De busrit terug naar Matsumoto was de zwaarste, maar dat had ik er graag voor over.

Ik heb echter niet alleen oude bekenden ontmoet, maar ook twee nieuwelingen (die ik nooit meer zal ontmoeten). En dit dankzij Haruki Murakami’s boek ‘Norwegian Wood’.
Het kan me de ballen schelen of ik al dan niet daadwerkelijk een boek aan het lezen zal zijn, maar in de bagage voor mijn volgende trip naar Tokio zal een boek van Haruki Murakami zitten.

Watermeloenen
Het wordt een gewoonte. Boertje spelen. En ik geniet er nog van ook. Of komt dat meer door de lekkere keuken die ginder wordt gehuisvest?
In ieder geval wogen der watermeloenen zwaarder dan anders. Of komt dat door dat bier dat daar van ’s middags wordt opgediend?

Matsumoto bonbon
Het is me nog niet helemaal duidelijk wat het nut is van drie en een half uur dezelfde dans te doen op de tonen van een liedje met de tekst en melodie van een hersenspinsel van Gert Verhulst, maar de Japanners vinden het leuk en doen het ook met honderd procent inzet. Al goed dat ik niet meedeed maar enkel keek.
Voor enkele prachtige sfeerfoto’s verwijs ik door naar Davids blog.

Werken in Japan

2007-07-26T06:25:00.000+02:00

Eerst en vooral zeggen dat ik de persoon die me aan de eenmalige job hielp dankbaar ben en dat het toch maar weer een ervaring extra is. Het klinkt weer allemaal cynisch maar het was nog zo slecht niet. Ik veralgemeen graag en doe het in deze blog ook meer dan een keer.
Tot zover de inleiding.

Nu dus het verhaal over de meest onbenullige job ter wereld.

Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd door een Japanse vriend om eenmalig ergens op een parkeerplaats een goed betaald jobje te doen. Ik heb me al vaker afgevraagd wat die mannen met hun vlaggetjes en lampionnetjes doen op verlaten kruispunten om een gat van drie millimeter breed in het wegdek te bewaken, en nu kreeg ik de kans om het eens zelf mee te maken: wie zegt daar nee tegen??
Mijn job was eigenlijk een beetje interessanter. Ik moest auto’s eerst leiden naar de plaats waar ze hun lading moesten lossen (het was een of andere voedsel-handelsbeurs) en daarna naar een speciale parkeerplaats wijzen. Even erbij vermelden dat al die gasten, jawel: allemaal, van de organisatoren een plannetje hadden gekregen waar duidelijk opstond hoe, wat en waar.
Nu goed, ik kreeg zo een flitsende rode tl-buis in mijn handen gestopt en vermomd als Luke Skywalker II ging ik aan de slag. Een makkie dacht ik.

Japanse chauffeurs zijn niet alleen levensgevaarlijk door hun roekeloos rijgedrag ten opzichte van de zwakke weggebruiker, ze kunnen ook gewoon tout court niet rijden en zijn uitermate dom. Als er twee man met een lamp staan te zwaaien dat je naar rechts moet, als er op je plan staat dat je naar rechts moet, als je ziet dat je voorganger naar rechts gaat, als god je influistert dat het beter is om naar rechts te gaan, gaan die idioten naar links. Dan moet je achter die auto aanhollen zoals een keffer en de aap in kwestie erop wijzen dat ie verkeerd is. Als die aap de shock dat een buitenlander hem terecht wijst teboven is gekomen gromt ie wat en begeeft ie zich naar de aangeduide plaats… om twee minuten later gewoon terug te passeren.
Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de weg naar de parking niet goed uitlegde, maar na het eindeloos herhalen van wat mijn Japanse cowerker de plaatselijke fauna vertelde kan ik zeggen dat het toch niet aan mij lag. Ok, mijn beleefd Japans trekt op niet veel, maar toch, Japans zouden ze toch moeten begrijpen.
Het leidt me tot de conclusie dat al die mannen oerdom zijn als ze achter een stuur zitten, of een grondige hekel hebben een buitenlander met een starwars-zwaard. Ik kies voor het eerste, alhoewel voor sommigen het tweede zeker van toepassing is.

Wanneer de parking achteraan volstond moesten we met vier ‘parkeerwachters’ de auto’s op de parking vooraan naar hun plaats loodsen. Los van het feit dat er nog genoeg plaats was op de parking kwam er ook maar een auto om het kwartier, wat tot wrede taferelen leidde bij de parkeerwachters die allemaal de auto voor de eigen rekening wilde nemen. Dat was dan zonder de chauffeur gerekend die de arme jobstudentjes straal negeerde en zelf een plekje uitkoos. Het schandalige is dat je daar dan nog betaald voor wordt, maar daar ga ik niet over klagen.

In ieder geval heb ik die dag veel geld verdiend voor me te laten verbranden in de zon. Op uitzondering van mijn neus kan ik zeggen dat het me niet deert en dat het dus goed verdiend geld was. Ook als je weet dat ik met mijn lotgenoot enkele onveroorloofde pauzes heb genomen, maar geen kat die dat doorhad.

Maar geef me toch maar het landbouwerswerk, daar is net iets meer ‘werk’ aan. Niet enkel rechtstaan in de zon en je stierlijk zitten te vervelen en ingebeelde catchbal spelen met Darth Vader die twee meter verder stond. Met watermeloenen zeulen, velden opruimen en heerlijke maaltijden verorberen, geef me dat maar.

Feest!

2007-07-21T07:44:00.000+02:00

Het dak vliegt eraf!

Nadat ik persoonlijk het ontgoochelende bericht van Ian Parry mocht lezen dat Elegy er de brui aan gaf, las ik nu met heel veel vreugde de volgende zin op Parry's homepage:

Ian plans to put the Consortium show on the road later in 2007, as a prelude to an Elegy reunion.

Feest, feest, feest!!!
Het afscheidsoptreden in Biebob werd destijds afgelast waardoor ik de jongens live nog niet heb kunnen bewonderen. Ik hoop dat daar verandering in komt, want ik ben een van de blijkbaar weinige fans van de band.

Vraag is natuurlijk met welke line-up Elegy terugkomt. Hoogstwaarschijnlijk met zanger Parry en bassist Helmantel, maar ik hoop ook zeker op drummer Bruinenberg. En wie zal de gitaren voor zich nemen? van der Laars of Rondat? Ik gok op de eerste, en ik hoop op beide!

In ieder geval, ik ben net zo gelukkig als toen RWDM naar eerste promoveerde!

En het is nog niet gedaan!
Begin volgend jaar komen Helloween en Gamma Ray samen naar Belgie. En in het vooroptreden staat Axxis, dus ik wil daar zeker bij zijn!

En om het allemaal nog wat extra op te fleuren: we hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar 'Paradise Lost', het nieuwe album van Symphony X, is een killer.
Dat gaat wat geven op hun optreden met Dream Theater die dit jaar ook weer een pareltje afleverden!

Natuurrampen

2007-07-17T10:47:00.000+02:00

De laatste dagen heeft Japan wel wat last gehad van natuurrampen.
Zo was er Man-Yi, de tyfoon die er onder andere voor zorgde dat mijn trip naar Utsukushigahara met een week is uitgesteld. Veel regen en wat wind. Nuja, voor ons, de mensen in de bergen. Ik wil niet weten wat het moet zijn voor de mensen aan de kust.

Gisteren was er dan ook midden tijdens de meloenen'pluk' een zeer zware aardbeving (epicentrum was ergens in de buurt van Niigata). Blijkbaar was ze ook goed te voelen in Nagano, maar terwijl anderen hun meloenen lieten en vallen wist deze jongen weer niet wat er aan de hand was.
Bon, in ieder geval bleek het met een tiental doden en een duizendtal gewonden niet van de poes te zijn geweest. Er is ook radioactief afval gelekt in een kerncentrale in Niigata.

Japan is allesbehalve een ontwikkelingsland, maar toch lastig als je steeds opnieuw moet opbouwen...

Een serieuze post van Jos, waar schrijven we dat?

Japanse stoplichten

2007-07-10T15:27:00.000+02:00

Rood
Een kleur die twee betekenissen heeft: 'shees' erdoor of stop met tegenzin nadat al je voorgangers de eerste betekenis als enige echte beschouwden.

Oranje
Een kleur die geen nut heeft en dus absoluut niet in verband met een stoplicht wordt gebracht.

Groen
Een kleur die de Japanners blauw noemen.
Bijgevolg hebben ze vier kleuren om door te rijden: rood, oranje, groen en blauw.

Onverwachte gebeurtenissen, vervangactiviteiten en cultuurverschillen. Gestoken in een inspiratieloos jasje op Jos' wijze.

2007-07-08T06:41:00.000+02:00

Saori mag dan wel van me weggevlucht zijn, haar vrienden en familie zijn nog niet van me af! Zo zijn we vrijdag - geheel onverwacht, ik had namelijk al gegeten - yakiniku gaan... even zoeken naar het juiste werkwoord... 'doen'. 'Yaki' betekent bakken, 'niku' betekent vlees, dus daar is genoeg mee gezegd denk ik. Tonnen vlees voor een miezerige 1200yen, een gouden zaakje voor mijn ondertussen ferm opgezwollen buik, en een eerste teken van faillissement voor de zaak in kwestie. Daarna voor het eerst sinds lang nog eens gaan drinken met Japanners, en het was meteen een avond om te herinneren gezien het licht al scheen toen we buitenstapten.

Gisteren was er dan eigenlijk het plan om met meloenen te gaan zeulen, maar blijkbaar is het nog geen meloenentijd. Daarom hebben we een volwaardige vervangactiviteit gevonden in zuipen.
...
Hahaha, wat ben je weer grappig Jos.
Neenee, we zijn eerst (ik voor de tweede keer in korte tijd) kersen gaan plukken. Twee dure bakjes gratis en voor niets. En dan zwijg ik nog over al de kersen die ik heb opgegeten toen ik ze aan het plukken was. In ieder geval zijn de zoete kersen tien keer lekkerder dan de zure, maar dat is mijn bescheiden mening.
En Koen, bereid u maar al voor op appelpluk en lekker maal in elkaar gestoken door Saori's mama!

De auto in en yakitori gaan verslinden. De yakitori was lekker, maar het zijn vooral de luidruchtige nozems naast ons (een mens vraagt zich af wat die kerels in zo'n boeregat deden) die een indruk hebben nagelaten. Het is niet elke dag dat een dude sterke drank met satestokjes erin als adje binnenkapt.
We weten dat er iemand van die gasten nog met de auto moest rijden, maar het is een raadsel gebleven wie dat uiteindelijk is geworden. In ieder geval hadden ze allemaal moeite om een conversatie in goede banen te leiden.

We zijn daarna met de mensen van de dag ervoor naar vuurvliegjes gaan kijken. Niet spectaculair, maar toch iets waar je wat stiller van wordt... Nuja, uitgezonderd van die autostrade die niet zo veel verder gelegen was...
En we hebben de dag afgesloten door even van het uitzicht aan het Suwa-meer te genieten.

Genieten is trouwens een woord dat hier anders geinterpreteerd wordt. De Japanners vinden het blijkbaar gezelliger om op een parking te genieten, maar dat zal hun cultuur wel zijn.

Moehahahaha.

Voor zij die het nog niet merkten, ik ben vreselijk inspiratieloos in mijn schrijven tegenwoordig.

De Japanse cultuur

2007-07-05T14:07:00.000+02:00

Als je aan een Japanner vraagt waarom er iets typisch Japans is is de kans groot dat deze zal antwoorden met 'Dat is nu eenmaal de Japanse cultuur.

Dus als je vraagt: 'Waarom is jullie administratie nog ingewikkelder dan die van de Belgische overheid?', dan is het zeer trotse antwoord iets in de lijn van: 'Dat is de unieke en fantastische Japanse cultuur, dat zal jij als buitenlander niet begrijpen, en dat kan ik als onderdeel van de cultuur even goed uitleggen als een hond met een worst in zijn kont.'

Vanzelfsprekend moet elk van mijn blogs met een grote emmer zout worden genomen, maar eenmaal je die emmer leegkapt dan heb je een mooi beeld van hoe typische dingen worden uitgelegd. En dit frustreert. Enerzijds omdat de Japanners het zelf niet weten, anderzijds omdat ze zelfs niet de moeite doen om iets uit te leggen en derdezijds omdat 'de superieure Japanse cultuur' ook maar een fabeltje is, ondanks het feit dat ik erdoor gefascineerd ben.

Groot was mijn vreugde dan ook, dat toen ik vroeg 'waarom wordt 'flirten' in Japan zo negatief benaderd en zullen slechts de marginalen dit op straat doen (of waarom doen Jappen het enkel als ze zat zijn)?', ik 'dat is nu eenmaal niet iets van de Japanse cultuur' als antwoord kreeg.
Als uw hersenkronkels even geflipt zijn als die van mij kan je hierin verstaan: 'nee, de Japanse cultuur is niet superieur, maar gewoon een beetje anders.'

Jaja.

Interessant, nietwaar?

Goed.

Een pint.

Kiekjes

2007-06-20T07:32:00.000+02:00

En mijn persoonlijke favoriet. Jappen met humor noem ik dat!

Een blog waarop jullie zaten te wachten...

2007-06-19T11:10:00.000+02:00

Wat doe ik hier de laatste tijd? Verschillende dingen, maar vooral zweten. Ik zweet me hier te pletter. Laat ons maar lachen met de Japanners hun gebrek aan genen om alcohol te verwerken, laat hen maar lachen met onze genen om overbodig veel zweet op de genante plekken te produceren.

Elke dag een ander t-shirt (soms zelf twee per dag) en een ander onderbroek (wat normaalgezien toch altijd zo is, maar bon). Je moet me niet vertellen dat ik hard zweet, dat weet ik wel, maar in Belgie is het toch nooit zo erg geweest dat je mijn zweetreet door m’n (lichtere) jeans kon zien… genant is het minste wat ik daarop kan zeggen, en dan zwijg ik nog over mijn onverzadigbare oksels.

Ik die dacht dat ik kon besparen op mijn elektriciteitsrekening omdat de winter ahter de rug was… ik krijg het dubbel en dik terug op mijn water- en gasfactuurtjes. En daar zit de kost voor wasgoed niet eens bij.

Ik kan een douche nemen aangezien dat goedkoper is als een bad. En hoewel ik liever een bad neem kan ik daar nog vrede mee nemen. Maar een douche nemen in een ‘kotteke’ dat net geen twee meter hoog is is nogal moeilijk. Waar de Japanners geen rekening mee hielden toen ze het ‘International Students House’ bouwden, was dat er ‘international students’ zouden in verblijven.

Op naar de volgende zweetpartij.

Shinichi Mori's en consoorten

2007-06-11T07:11:00.000+02:00

kutpc
kutpc
kutpc
kutpc
kutpc
kutpc
kutpc
kutpc
kutpc

Het zware leven van een landbouwer

2007-06-11T07:00:00.000+02:00

Vrijdag was het een feestje bij Saori thuis (je weet wel, dat gek geval dat binnen minder dan een maand mijn ouders gaat lastigvallen). Nu, vorige keer al was het eten daar fantastisch (en in een veel te grote hoeveelheid), nu droop de kwijl uit mijn mond door er enkel naar te zien.

Sushi!!!

Nubon, ik zal de details van hoe ik die sushi heb verorberd maar achterwege laten, maar laat me stellen dat enkele gaatjes op mijn broeksriem weer hun nut hebben verloren. In ieder geval heeft het me nog maar eens doen inzien dat de Jintsuugawa's en hetgeen wat ermee in contact komt (familie, vrienden) een speciaal zootje zijn, maar best wel te pruimen zijn. Ik zou een foto erop zetten moest het niet zijn dat... aja, ik heb het al gezegd, kutpc.

En gisteren (zondag) heb ik ze weer met een bezoekje 'vereert'. De ouders van Saori zijn namelijk boeren, en zo ongeveer vanaf nu begint het werk zich daar op te stapelen (nuja, meer vanaf de zomer eigenlijk). Aangezien Jos toch tijd over heeft kan ie zich beter daar nuttig gaan maken, dacht Joris. En zo geschiedde.
Gisteren was er niet veel werk, en het was eerder een gezellig koffiekletske met Saori, Daniel en Masaki, maar ik heb me weer geamuseerd en voelde me direct supergoed ginder in de velden (het had iets van doen met ajuinen). Nadien nog 'nagashi-soumen' gegeten, een systeem waar je noodles (soumen, soba, whatever) van een glijbaan laat... eh... glijden en probeert op te vangen met je stokjes. Ik dacht dat het een mop was, maar niet dus :)

Tegen de zomer wordt het werk heel wat zwaarder, maar ik wil het zeker nog proberen. Zeulen met watermeloenen, heerlijk! :)

Wat ik wil zeggen aan mijn oudjes en de familie: verzorg dat mens daar met alles wat ge in uzelf hebt, want ze zal het nodig hebben denk ik met haar accuut gebrek aan talenkennis (><)
Maar ik denk niet dat dat al te moeilijk gaat zijn, want het is moeilijk om niet mee te gaan in haar enthousiasme!
(Alhoewel dat zwartkijker Jos wel stand zou houden denk ik).

Balans

2007-06-11T06:57:00.000+02:00

Japan heeft een tekort aan:
-banken met rugleuning.
-vuilbakken.
-gevoel voor ironie.

Japan heeft een teveel aan:
-convini's (het kasteel van Matsumoto kan geen werelderfgoed worden omdat er teveel conivini's in de omgeving zijn!).
-insecten en andere ongedierte. (Die trouwens onproportioneel groot zijn).
-kanji's.

Shinshu, je t'aime

2007-06-11T06:41:00.000+02:00

Een verslagje vanuit de vreselijke pc-klas van de Shinshu-universiteit, maar goed, als het niet anders kan...

Een van de 'lessen' die ik hier volg - en zij die mijn blog regelmatig lezen weten dat al - is het vak 'trekking'.
Ik kan gerust zeggen dat dit vak het beste is dat ik ooit gevolgd heb, ook al is er dan niet veel 'vak' aan.

Begin juni stond er een trip naar Norikura (乗鞍高原) en Kamikouchi (上高地) op de planning. Een reden waarom ik dit vak gekozen heb is omdat ik zo eindelijk eens de kans krijg om de omgeving van de streek Shinshu te bekijken voor een appel en een ei. En het was/is die appel en ei meer dan waard. Eerder trokken we al naar Azumino (wasabifabriek, ik hoop dat ze ooit eens afbrandt) en ergens naar een dorpje zoals Tsumago (zie ergens eerder). Maar de recente tweedaagse trip stak er toch bovenuit (er staat wel nog een trip naar Utsukushigahara (美ヶ原) op de planning).

Norikura is een prachtig plateau met iets wat in Japan een zeldzaamheid is: weien. Nu kan ik zeggen dat wij een wei hebben achter in de tuin in Belgie, maar het verschil tussen Belgie en Shinshu is simpel. In Shinshu heb je een schitterend zicht met al die bergen op de achtergrond. We zijn er op een gegeven moment naast de koeienvlaaien gaan zitten en god (maw, ikzelf) weet dat ik daar makkelijk een hele dag had kunnen blijven liggen.

Na een nachtje slapen in Norikura stond er de verplaatsing naar het befaamde Kamoikouchi op de agenda. Ik ga dit niet beschrijven, ik kan het toch niet.
Ik kan enkel zeggen dat het enorm jammer is dat ik dit niet heb kunnen laten zien aan mijn ouders en mijn zus, maar mijn broer gaat mee, dat ie zijn stapschoentjes maar meebrengt!
Enige minpuntje is misschien het volk, maar wat ga je daar aan doen he? De Japanners hun reisgewoonten kan je hen niet afleren.

Geen foto's spijtig genoeg, maar dat komt omdat mijn pc van een koppige aard is.

Traditie

2007-06-06T04:38:00.000+02:00

De pc is naar goede oude gewoonte gecrasht. Voorlopig geen update dus van mijn trip naar Norikura en Kamikouchi, en geen update van mijn zieke geest.

Saludos!

The return of de klaagzang

2007-05-29T09:11:00.000+02:00

Zo'n gat in de grond
Is misschien wel hygienisch voor mijn kont
Maar wat betreft het gemak
Is het niet goed voor de circulatie van mijne kak
Geef mij maar de westerse wc
Dan is het tenminste een genot, die tijd op de plee

Afscheid van mijn geliefde Matsumoto

2007-05-24T15:43:00.000+02:00

Jos is terug in Belgie de avond van de 13de (OoOooooh) september.
...
Als alles goed verloopt :)

Shinichi Mori's en consoorten

2007-05-14T12:03:00.000+02:00

-nog een welgemeende dank u aan tante Nadia en tante Dominique!
-de douane zal ook weer wat gedacht hebben toen ze dat pakske opendeden, he Koen?
-in Japan is er iets misgelopen met de evolutie. De Japanners zijn klein gebleven, de insecten en soortgelijken zijn gigantisch groot geworden!
-ik herinner me nog heel goed dat poezieboekje dat ik voor mijn twintigste verjaardag heb gekregen, pracht van een cadeau. Dit jaar - ik had het niet verwacht - een cadeautje in hetzelfde genre (^-^)
-mijn broeken zijn vervloekt! De een is gescheurd aan de knie door een spectaculaire val, de ander is gescheurd aan het kruis door ee… euh… en de derde is besmeurd met bloed van een ander persoon! Schandelijk! Ik eis dat diegene die mijn broeken met die vloek heeft opgezadeld ze onmiddellijk weer opheft!!

Dank u lieve kindren

2007-05-09T11:12:00.000+02:00

Aan tante Hilde: een koei! Een koei! Jeeeej, da's iets wat ik hier mis, zowel de koeien als mijn met koeienmotieven versierde kamerartikelen!

Aan tante Yolande: Neenee, het verhaal is weer verkeerd overgekomen (ge kunt ons moe nu ook eens niets toevertrouwen he!). Die 'Japanse' die ga ik niet meenemen, die komt eerder! Dus ge zult haar eerder te zien krijgen dan deze knappe jongen hier!

Aan 'het aanhangsel': Misschien ben ik er al aan gewend, dat kan ook natuurlijk… maar dat muziekske was eerder plezant dan irritant :)

Aan de Verelsten - Van Thurenhouten en co: Mercikes en nog eens een dikke proficiat met de nieuweling in de familie he ;)

Aan ons moe: Aan u moet ik geen dank u meer zeggen, dat spreekt vanzelf voor iemand die mij in tijden van nood een voedselpakket opstuurt!!

En ook ne merci aan alle mensen die mij een berichtje hebben gestuurd ;)

Z.A.K.

2007-05-09T11:04:00.000+02:00

Vorige week was het hier Golden Week, het sein voor velen om erop uit te trekken of om terug te keren naar het boerengat vanwaar ze kwamen. Deze jongen echter bleef om twee redenen in zijn bergstadje: geld en geen zin om tussen massa's mensen iets dat op een weg lijkt proberen te vinden.

Wat heb ik dan gedaan? Welnu, ik heb mij geamuseerd. Ik ben elke dag wel ergens naartoe geweest, meestal was er drank mee gemoeid (water en fristi) en meestal was ik wel content. Ik heb het dus ondanks het ZIELIG AANTAL KAARTJES dat ik gekregen heb best wel naar mijn zin gehad.

Ik zou hier best willen schrijven wat ik dan allemaal gedaan heb, maar laat ik het erbij houden dat er ergens een karaoke en een bowling mee gemoeid was, alsmede dance dance revolution. De mensen die mij ooit al in actie gezien hebben (dat zijn de mensen die met mij naar een trouwfeest zijn gegaan) weten dat ik de flexibiliteit van een hark heb en dus hoe dit 'feestje' eruit gezien heeft.

Na twee weken zware les was deze vrije week welgekomen (hier zou dat ironie-leesteken wel van pas komen, niet? Of hadden jullie lieve mensen dat al door?).

Heb ik trouwens al vermeld dat er slechts een ZIELIG AANTAL KAARTJES de schimmelplekken op mijn muur is komen vervoegen?

Hoe zit het nu met...

2007-04-29T09:26:00.001+02:00

…de taal?
Ik wist het al, maar ik ben er nog maar eens achter gekomen: ik ben een gemakzuchtige jongen. Als er iemand in mijn buurt is laat ik het 'werk' aan die persoon over. Anders merk ik dat ik wel vooruitgang maak. Zo waren er die dagen dat ik als tolk speelde voor de oudjes en Saori. Ik was aangenaam verrast dat ik zo 'goed' meekon. Verder helpt 'mixi' me enorm. Dat is een site waarop je blogt in het Japans en waar je contact kan zoeken met andere bloggers.

…het orientatievermogen?
Het station is af, en dus is de ingang enkele meters opgeschoven. Verschrikkelijk voor mijn orientatiegevoel dat nu de hele stationsbuurt opnieuw in kaart moet brengen.

…de mensen?
Dit hangt samen met hoe ik communiceer met de mensen. Dus contact met mensen die ik in eerste instantie alleen heb ontmoet loopt eigenlijk feitenlijk een beetje vlotter…

…de lessen?
Ik doe het rustig aan dit semester, en geen lessen die potvolkoffie om negen beginnen. Ik heb ook het vak 'trekking', waarvan het gisteren de eerste wandeling was. Ik ben content dat er zo'n vakken zijn hier.

…Shinichi Mori?
Ik ken hem nog steeds niet. Pieter daarentegen moet zich nu al een beeld kunnen vormen denk ik.

…mijn conditie?
Op een gegeven moment stond ik op het punt mijn oude (en goed) conditie bij te benen, maar dan… tja, heeft het bier weer de bovenhand gehaald. Maar ik begin er terug aan vanaf volgende week!!

…de kookkunsten?
Soms verbrandt het niet, maar het blijft smaakloos.

…de tekeningen?
Voila.

…het liefdesleven?
Nog een genomineerde voor uitspraak van het jaar: "Ik ben alleen op deze wereld gekomen, ik zal ze alleen verlaten."
Ik hoop dat ze gepubliceerd wordt in het schoolkrantje…

Shinichi Mori's en consoorten

2007-04-23T12:29:00.000+02:00

-Koreaanse voornamen zijn niet te onthouden.
-"Wim vindt het een monster." Dit komt in aanmerking voor mijn uitspraak van het jaar.
-vervloekt die stemwagens. Bleiren van 8 uur 's morgens, en het liefst nog met twee door elkaar.
-spaghettizeevruchtensaus is een maat voor niets. Het is meer soep dan saus en het smaakt naar de tepels van een stinkdier in plaats van iets dat uit de zee komt.
-ik heb in 1 dag twee keer de oprit van mijn verblijfplaats van dicht mogen kennismaken. Toffe pe.

Ouders en consoorten

2007-04-17T14:05:00.000+02:00

Donderdag 12 april
De oudjes en het aanhangsel 'zus' genaamd kwamen aan na een lange reis vanuit Hiroshima (広島). De eerste traantjes vloeiden bij het weerzien, maar niet lang daarna was de tijd aangekomen van 'vitaminen', 'fruit', 'gezond eten', 'voorzichtig fietsen', 'niet te veel bier' en in de andere richting 'moedertje plaag'. Het moet gezegd zijn dat ik dit wat gemist heb, en waarschijnlijk ook wel zal missen.
Er is niet veel gedaan die dag, behalve dan het praten over ersntige zaken, zoals appels en hyperkinetsiche Japanners die me hebben overhaald om een homestay aan te kaarten. Nuja, overhalen, ik werk me steeds wel zelf in de nesten.
Dit allemaal op de dag dat mijn lessen terug begonnen.

Vrijdag 13 april
Tsumago (妻籠)! Jaja, daar was ik al een keertje geweest op een van de minder mooie dagen, maar nu met de familie kreeg ik de kans de trip nog eens over te doen in deftig weer. De queeste naar een softcream duurde wat langer dan verwacht dankzij iemand die denkt dat 'mixed' niets te maken heeft met eetbare dingen, en misschien ook dankzij ene man vader genaamd die zonodig de elektriciteitspalen wilde trekken (niet dat ik hem ongelijk geef).
Nadien nog een bezoekje aan een onsen die gesloten was, een bezoekje aan het k(r)ot waarin ik leef en een nachtwandeling naar de ouderlijke verblijfplaats. Gezien de bussen waren gestopt met rijden…
Ondertussen waren de eerste broslessen een feit.

Zaterdag 14 april
Aangezien ik niet alles wil brossen van de eerste keer ben ik naar de 'guidance' geweest van het uiterst boeiende vak 'trekking' (zoek het op in een Engels woordenboek). Nuja, achteraf bekeken zou deze guidance wel het brossen waard geweest zijn aangezien ik niets kan maken van wat een Japanner door een megafoon brabbelt.
Dan maar met papa en zus naar het kasteel van Matsumoto waar ik de mensen met een schitterende rondleiding verblijdde. Vooral over het hout weet ik veel af. Nu goed, het was prachtig weer, ik heb de mascotte van Matsumoto in tweevoud cadeau gekregen en ik heb het gros van de cowis mensen kunnen ontlopen die op dat moment een hanami aan het uitvoeren waren in het park. De schaamte zou te groot geweest zijn. Voor wie is dan de vraag he.
's Avonds waren we uitgenodigd bij Saori (佳織)thuis, die hyperkinetische Japanse die dus in de zomervakantie een homestay pleegt in mijn eigenste kleine kamertje dat nu geparasiteerd wordt door iets dat men 'padre' noemt. Een heeeeeerlijk maal, een hond die aan de pillen zat en een dikke luie kat waren ons deel. Fijne mensen, die Jintsuugawa's(神通川), alhoewel ze allemaal wel een vijsje of tien loshebben. Maar dat maakt een mens he :)

Zondag 15 april
Nagoya (名古屋). Deze jongen was er nog nooit geweest, maar nu dus wel. Door het schitterende tijdsschema dat we opgesteld hadden was er echter enkel tijd voor het Tokugawamuseum (徳川美術館) en de bijbehorende tuin. Een vriendelijke bejaarde veiligheidsman hield ons immers tegen bij de ingang van het kasteel van Nagoya…
Elk station dat meer dan drie uitgangen heeft frustreert me enorm, maar gelukkig is de familie steeds het meest begripvol.

Maandag 16 april
Maandagen beginnen traditioneel gezien wat minder goed, en dat was dit keer niet anders, maar goed, daar moet ik andere mensen niet mee lastig vallen.
Gezien ik echt niet kan blijven brossen heb ik mijn lessen ditmaal netjes gevolgd... niet dat ik er veel van verstond.
Mijn bloedverwanten hebben de enige attractie van Nagano (長野)onveilig gemaakt, en na het terugkeren mochten we eerst een kijkje nemen in de fashion school van Saori, en daarna volgde een tripje naar Kiso (木曽) om Shinshuu-soba (信州そば) van een bevriende familie te proeven. Wederom een mooie avond met de twee families waarvan men zich kan afvragen welke genen er ontbreken om een mens te vormen.
Ik heb de indruk dat mijn ouders Saori wel kunnen apprecieren (jaja moe, ik heb u arm rond de schouders van het meisje wel gezien J) en zij zegt dat mijn familie ook wel best uniek is (de betekenis van uniek vul je zelf maar in). Dus ik veronderstel dat dat in Belgie allemaal wel los zal lopen. Wel vreemd dat zij mijn peetjes eerder zal weerzien dan ik…

Dindsag 17 april
Traantjes, wederom :)
Het zal nu wel weer even moeilijk zijn, je merkt dat je gehecht geraakt een bloedverwanten, ook al zijn het stuk voor stuk exemplaren die je in een gesticht kan plaatsen…

Ik heb er een mooie week opzitten, zeker de mooiste eerste-schoolweek die ik al heb meegemaakt, dank u wel!

Shinichi Mori's en consoorten

2007-04-03T12:42:00.000+02:00

-ik wil hier nu niet de melige mens uithangen, maar toen ik dat kaartje zag dat opgestuurd is ten tijde van het groepsweekend verscheen er toch een traantje in mijn ogen (>__<) Dank u mensen! -mijn t-shirt ruikt naar sossis… -duiven zijn fascinerende beestjes, ik wou dat ik er meer op mijn bord kreeg. -ik ben vrijdag naar een of ander concertje geweest, en de bas haalde op een heerlijke manier mijn maag overhoop. -normaalgezien als ik een kind passeer is de reactie meestal "Kijk daar, een buitenlander!". Ik moet er meestal van glimlachen. De laatste keer was het echter "Kijk daar, een fiets!". Nu weet ik niet welke relatie deze jongeman met fietsen had, maar ik moest er toch hartelijk mee lachen. -ik ben nog nooit zo lui geweest als vandaag. -goed nieuws vanuit Japans/Belgisch kamp :) -mijn rechteroksel zweet harder dan de linker. Boeiend.

Niigata. Of was het toch maar Saku?

2007-04-03T12:39:00.000+02:00

De Belgjes in Matsumoto werden uitgenodigd door de professor die ik ergens op deze blog al eerder aanhaalde, namelijk Luc Meskens. Zijn schoonfamilie woont in Niigata (新潟), en we zijn er praktisch zeker van dat ie ons daar naartoe had uitgenodigd, maar blijkbaar was de eindbestemming zijn buitenverblijfje in Saku (佐久), niet zo heel ver van Matsumoto. Er valt daar - vanzelfsprekend - niet echt iets te doen, maar voor die anderhalve dag dat we daar zaten was dat absoluut geen probleem.

Zijn buitenverblijfje is een mooie 'Ardense' villa op de helling van een heuvel in het gehucht Asashina (浅科). Een heel… eh, tja… 'Ardens' gevoel, en dat deed wel even goed. Enkel Vlamingen, een Vlaamse radio, een Vlaamse krant in de pollen, en een heerlijke Waterzooi, het maakt dat dit een beetje een Belgische oase is. De terugweg was met de trein, en hoe belachelijk het ook klinkt, zelfs dat uur dat we hebben moeten wachten in een of ander minuscuul station vond ik aangenaam… ik ken er wel een paar die zich anders dood verveelden.

Ik heb ook voor het eerst een yakuza gezien (in een onsen, dus zijn tatoo was eh… duidelijk zichtbaar), en het leek me wel een kerel om gezellig een pint mee te gaan pakken. Uiteindelijk toch maar niet gedaan en genoten van het warme water. Er was trouwens ook wat ander vreemd volk daar te zien: een (eigenlijk volledig haarloze) blottekop die zowel in als buiten het bad zijn turnoefeningen deed, een kerel die de marathon liep tussen de sauna en het kleine bad, en een kerel die ongetwijfeld zichzelf kon pij… uh, ja, in ieder geval, de manier waarop ie zichzelf afdroogde was… flexibel… te noemen.

De familie-op-uitzondering-van-een is nu in het land, en ik kan niet wachten tot ik ze zie, hoewel ik dat aan niemand van hen zal tonen. Ik had graag mee de reis gemaakt, maar om een of andere bizarre reden (nuja, bizar, fietsen, huur, etc.) zit ik met een zeer beperkt budget (_ _)

Quelqu'un m'a dit...

2007-04-03T12:34:00.000+02:00

Ik ben terug aan het tekenen geslagen. Probleem is dat de 'declic' om er terug aan te beginnen (het was zeker een half jaar geleden dat ik nog tekende) niet echt positief was. Dat heeft ook voor gevolg dat ik nergens tevreden mee ben, nochtans besef ik dat hetgeen wat ik op het papier zet niet het minste is wat ik al gemaakt heb…

Ik heb de indruk dat het allemaal geprefabriceerd is, en hoewel ik geniet van dat potlood, ik ben er dus niet zo content over… ik wil graag terug naar het spontane, dat misschien minder mooi is om naar te zien, maar waar ik blijkbaar meer voldoening van heb… of misschien is het gewoon mijn rotkarakter, hehehe.

(links=oud, rechts=nieuw)

Een dag vol ～ervaringen～

2007-03-25T12:23:00.000+02:00

Te beginnen bij een zware aardbeving deze ochtend waarbij een Japanse omkwam en een honderdtal mensen gewond raakte. In Ishikawa was de aardbeving het zwaarst met een 6 op een of andere schaal (7.1 op die van Richter), bij ons in Matsumoto (Centraal Nagano) was het 4, wat blijkbaar toch nog stevig is.
Deze jongen is echter wakker geworden door een bericht met de vraag of alles in orde was. Bijgevolg had ik de beving al gemist.

Dat het geen kattenpis was kan je op de website van de Asahi-krant zien.
Er was ook en tsunami-alarm voor het schiereilandje Noto, maar dat is enkele uren later opgeheven.

Bon, ik had er dus niets van gemerkt en wilde wat gaan wandelen, kwestie van uit te waaien na het vroege opstaan. Op zich iets dat ik praktisch elke dag doe en dat steeds zonder bezwaarlijke incidenten verloopt. Af en toe sterft er eens een mier of raakt mijn kin het asfalt, maar dat is allemaal geen erg - met alle respect voor die mier.
Vandaag... was het wat anders. Allereerst stond ik op het punt twee bejaarde mensen te kruisen, maar dat was gerekend zonder de vinnigheid van de Japanse 60plussers. Ze spurtten naar de overkant om even later - wanneer deze jongen was gepasseerd - terug de veilige kant, met voetpad, op te zoeken. Nuja, dit is me ook al overkomen in Belgie, ik vind het belachelijk (en steek het meestal op de stand van mijn wenkbrauwen), maar dit laat je gewoon over je gaan.
Het bleek een opwarmertje, het straffe moest nog komen. Er stapt een man (rond de 40 schat ik) uit zijn minibusje, ziet me, kijkt vies naar me, loopt me voorbij en spuwt vlak voor mijn voeten! Zonder enige twijfel met de bedoeling om net DAAR te spuwen, en dus niet om zich te ontdoen van een teveel aan saliva. Ik was geshockeerd, ik heb niets gezegd, niets gedaan, ik was er gewoon niet toe in staat! Ik heb in het verleden voetbalmatchen gespeeld tegen FC Merksem, Luchtbalboys en nog wat andere ploegen die wekelijks voor relletjes zorgden, maar nog nooit heeft iemand zo ostentatief zijn mondvocht aan mij laten zien...

Onzin - deel 7689

2007-03-24T10:16:00.000+01:00

Deze blog heeft de laatste tijd spijtig genoeg (of voor de lezers: gelukkig) niet al te veel genoten van een update, maar dat is omdat mijn avontuurlijke leven me dat verhinderde. Avontuurlijk bestond vorige week uit het aan mijn miezerige kacheltje gekluisterd zitten. En dan nog doodvriezen.

Vreemd dat weertje overigens. Twee weken geleden zat ik in een park een hele dag een boekje te lezen in mijn t-shirt (dat ik voor de gelegenheid wat nat had gemaakt met eigen zweet om de 'wet-t-shirt-look' te bemachtigen), en vorige week… tja… vorige week leek het op een excursie naar de noordpool, maar dan lekker knus in mijn krot.

Nu goed, deze week ademt god al weer wat warmer, en dat werkt zoals steeds op mijn humeur, in een redelijk positieve zin wel te verstaan, wat niet wilt zeggen dat ik mijn zwartkijkerij volledig ben kwijtgespeeld.

Bon, bij accuut gebrek aan geld heb ik vorige week een tripje naar Osaka laten schieten. Omdat ik mij toch verheugde om Yoshitaka nog eens te zien probeer ik volgende week een dagtripje ofzo te doen, maar potjandorie, geen geld, geen leven!

Deze week was eigenlijk best wel aangenaam. Woensdag ben ik naar de van euh... afstudeer-ceremonie (wat is het woord daar toch voor?) van Shindai geweest. Ik verstond er de ballen van, ik heb een van de twee mensen die ik wilde zien compleet gemist, maar ik was opgewonden op een of adere manier. Ik hou enorm van het studenten-luizeleventje, maar op dat moment had ik wel eens zin om af te studeren… al was het maar om dan eindelijk iets bereikt te hebben.

Niet dat ik zelf een diploma-uitreiking zal meemaken gezien ik een herexamenspecialist ben, maar een beetje dromen kan nooit kwaad.

Diezelfde avond nog eentje gaan drinken met de verjaarde Mika (die illegaal alcohol aan het verorberen was), de volgende avond nogmaals langs de bar gepasseerd, en gisteren dan nog eens een ouderwetse 'val ergens binnen waar je geen kat kent, sluit de tent af en zeg iedereen salut, en herinner je er de volgende dag niets meer van' avond.

Binnenkort komen de mama de papa en de zus (merci he broer) af naar het land van de rijzende zon, en ik zie er al naar uit om dat bejaardecomite te begeleiden!!

Shinichi Mori's en consoorten

2007-03-13T13:03:00.000+01:00

-Ik heb goed rondgekeken, maar hoe Davids badkamer er in slaagt om schattig te zijn is me nog niet helemaal duidelijk.
-Enkele filmpjes die ik niemand wil onthouden: The Japanese Tradition
Ik ben niet echt een fan van Japanse komische duo's omdat ze een slechte variant zijn op Laurel & Hardy die ik zowiezo al belachelijk vind, maar met deze filmpjes heb ik aangenaam gelachen!
-Ik kan niet koken. Mensen die zeggen dat het slechte wil is zijn fout. Zij die mij al in actie hebben gezien weten waarover ik spreek. Ik ben er in geslaagd een kipfilet te laten aanbranden!
-Je went er wel aan na een tijdje, maar toen ik vanmorgen opstond besefte ik weer in wat voor een vies, vuil, donker krot ik leef… nu is het de vraag wat erger is? Mijn huisvesting dit jaar, of dat van vorig jaar toen ik een vliegende mierenplaag had in mijn tot zwembad omgevormd k(r)ot…
-Groot was mijn verbazing toen ik in de plaatselijke supermarkt niet een, niet twee, maar maar liefst zeven nonnen tegenkwam. Minder verrassend was dat er twee in een rolstoel zaten, twee op krukken liepen, twee duidelijk niet meer bij hun volle verstand waren, en dus bijgevolg slechts 1 een poging ondernam om inkopen te doen.
- Volgens de astrologie is mijn perfecte match een schorpioen. Hoe zielig het ook is, ik keek even op mijn verjaardagskalender en… ik ken blijkbaar niemand die geboren is tussen 24 oktober en 22 november!! Waar zitten die schorpioenen!?

Foto's

2007-03-08T12:27:00.000+01:00

Enkele fotootjes van Japan! Volg de link.

Ik zal de link ook rechts toevoegen voor de geinteresseerden van binnen twee maand.

Shinichi Mori's en consoorten

2007-03-07T09:04:00.000+01:00

-Hetgeen Matsumoto mist is een stromende rivier (ze hebben wel een bekken van twintig meter breed) en speeltuintjes (niet dat er geen zijn, maar toch).
-Ik heb mezelf gefolterd door vijf minuten naar Music Station te luisteren, een programma dat - zoals de naam laat vermoeden - over muziek gaat. Ik weet nu zeker dat er geen god bestaat, of dat ie er plezier in schept om mensen te laten lijden.
-J-pop is de nachtmerrie van iedereen die beseft dat een gitaar een muziekinstrument is en dus niet dient om stront mee op te kuisen (er zijn steeds uitzonderingen, maar die bevestigen enkel de regel).
-Een premier die de troostmeisjes en andere vormen van prostitutie i.v.m. de oorlog ontkent is net wat Japan nodig had!!

Een savannebewoner op safaritocht (deel 3)

2007-03-04T11:08:00.000+01:00

En wat nog?
A) Tijd in de ryokan geeft ook tijd om de Japanse TV van dichterbij te bestuderen… helaas, pindakaas. Enkele vaststellingen:
-Japanse TV is synoniem voor reclame met programmablokken ertussen.
-drama op Japanse TV is nog amateuristischer dan die van TurkTV (waar de lottotrekking trouwens een interessante belevenis is, naar mijn bescheiden mening).
-geen idee wat het achterliggende ideaal is, maar er is een programma waar Japanners zich verkleden als buitenlanders, zingen als everzwijnen, en een heleboel dingen op een lopende band proberen op te eten. Een Mexicaan bestaat uit een grote hoed, een Amerikaan (of westerling tout court) hoeft enkel dik te zijn en dan vooral zijn neus (wat in mijn geval nu wel… euh ja) en Jezus, als alle Mongoolse meisjes eruit zien zoals diegene in dat panel… amai, mijne frak! (ook al dacht ik meer aan een Indiaanse toen ik haar zag…)

U wilt een programma bekijken? Dat kan! アブ　チェンジ(Abu Change) en het vervolg … de rol van 'de vakjury' is me niet helemaal duidelijk, maar goed… helemaal uitzien aub!
(Abu Change is in zekere zin wel een uitzondering, aangezien de rol van de vrouw zich algemeen gezien beperkt tot verbaasde gezichtjes trekken - en die van de man tot onnozele koppen trekken, maar van mannen is er hier niet echt sprake...)

B) Busreizen in Chubu zijn iets geworden waar ik toch wel van houd. Er is geen drie meter waar er niemand aan het werken is, waar de hellingen niet zijn volgestopt met beton, waar de hele vallei niet is ondergelopen door het bouwen van een dam, soit, waar er dus geen teken van leven is buiten de baan waarop je bus rijdt. En hoewel dat eigenlijk te betreuren valt kan ik er niets aan doen: het fascineert me, het heeft een speciale aantrekkingskracht, en ik kan er naar blijven staren.

Wel opletten met die busreizen, omdat sommige routes in de winter - hoe zacht die dan ook mag zijn - afgesloten worden… daar is deze jongen dus ook achter gekomen (-__-)

Een savannebewoner op safaritocht (deel 2)

2007-03-04T10:57:00.000+01:00

Kanazawa (金沢)
Het eerste wat ik dacht toen ik aankwam in Kanazawa was 'Shit, als ik in dit station de juiste uitgang maar vind'. Maar dat was in feite voorbarig, aangezien er maar een grote uitgang was. Dan maakte het 'shit-gevoel' plaats voor een bewondering, enerzijds voor die vrouwelijke jeugd die het frisse weer (niet overdag, maar 's morgens en 's avonds) trotseerde met minirokjes die niet meer dan de rondingen van de draagsters hun kontwangen omhulden, en anderzijds voor de stad zelf die zowel een echte stad is als verschillende heerlijke parken en rustige plekjes huisvest. Voor de betalende parken, zoals het Kenrokuen-park (兼六園) was het weer spijtig van het 'verkeerde' seizoen, maar dat maakt niet veel uit, want ik kom hier zeker terug in de zomer om alles een keertje grondiger te bekijken. De parken, de samourai en geisha-buurten, teramachi (tempelbuurt, meestal leuk voor te slenteren), en zoals bij elke Japanse stad hetgene wat steeds laatst op de agenda staat: de andere kant van het station.

Kanazawa kon me echt wel charmeren, al was het maar voor de geweldige rivier die erdoor stroomt: de rinosseros rivier (犀川). Kan ik ineens foto's van de plek nemen. Aangezien ik nu al weet dat ik terugkeer vond ik het niet de moeite om een nieuw wegwerpspul te kopen.

Een savannebewoner op safaritocht (deel 1)

2007-03-04T10:40:00.000+01:00

Even een reisverslag. Wat nemen we mee? Onze beste vriend Lonely "Bijbel" Planet, en een goed gevoel voor orientatie (歩行音痴).

Takayama (高山)
Er wordt wel eens gezegd - onder andere door Bijbel - dat Takayama (高山) klein-Kyoto is (小人の京都). Dat is waar, maar klein betekent in dit geval minder goed. De tempels varieren minder, weinig tot geen tuinen, een grote straat die vlak naast een mooie wandelroute loopt en het is allemaal gewoon wat… eh… 'minder'.

Nadat ik drie keer dezelfde - verkeerde - tour had gemaakt kwam ik eindelijk uit op de correcte wandelroute (die aangeduid bleek te zijn). Het met schrijnen volgepakte wandelpad was aangenaam, maar zeker niet spectaculair (niet alles kan natuurlijk Arashiyama zijn). Wat me wel zeer interesseerde was het einde van de door omstandigheden lang uitgedraaide wandeling: de ruines van het kasteel van Takayama. Ja, het zijn ruines en dus valt er niet veel rechtopstaands te zien, maar het bos op de berg waar die ruines zich bevinden is adembenemend (vooral letterlijk, want het is wel even klimmen). Een 'bos' op een 'berg', beter kan ik het niet beschrijven, maar ik kan er nu eenmaal niet aan doen dat ik niet kan verwoorden wat ik zie en voel.
Ik maak zo'n wandelingen trouwens zelf altijd leuk door af te gaan op mijn beresterk orientatiegevoel: gegarandeerd dat ik extra dingen tegenkom!

Hida-no-Sato is een soort van Bokrijk. Nu weet ik niet of er veel mensen zijn die van Bokrijk houden, en voor mij is het te lang geleden om een gedacht op te maken, maar de Japanse variant was - hoewel er in dit seizoen weinig leven is - best wel voor herhaling vatbaar. Enig probleem was het weer. Hoewel de dagen voordien zomerdagen hadden kunnen zijn was het die specifieke dag…eh… vreemd weer. Geen sneeuw, geen regen, geen wind, geen zon, maar alles tesamen… en temperaturen wisselend tussen het vriespunt en 15 graden. Optimaal is anders natuurlijk…

(Ik heb foto's genomen met een wegwerpcamera, dus de foto hiernaast is niet echt van mij, en ook niet echt het juiste seizoen… meer foto's van de onbekende die in een ander seizoen Takayama heeft bezocht hier.)

In de categorie 'trage reacties'

2007-02-23T06:30:00.000+01:00

12/10/2006 - Koen
"Btw, hoe komde gij aan ne fiets?"
>>van de unief gekregen, vanaf dag 1. Als de banden niet gehinderd worden door een stoeprand bolt ie goed weg. In de eerste maand bleek de politie het wel niet te apprecieren dat ik er een had, gezien ik drie keer ben gecontroleerd geweest. Een keer zelfs toen ik helemaal niet aan het rijden was…

16/10/2006 - Pieter 'fuck-em-all' De Beenhouwer
"Seg Jos, uw "Sutoreein" boekjes zijn zo goed dat ik tegenwoordig een uur op de pot blijf zitten."
>> andere manga van dezelfde mannen ligt bij me thuis. Onbereikbaar! Moehahahaha!!

23/10/2006 - Karen
"T leven is toch niet hetzelfde zonder uw (afwisselend grappige) grapjes :)"
>> …dat iemand die niet met De-Groep-mensen optrekt zegt dat mijn grapjes niet altijd grappig zijn kan ik begrijpen, maar als ge mij moet vergelijken met bijvoorbeeld de Jan???

30/10/2006 - Malcolm
"jos, ik heb eindelijk de weg naar je blog gevonden! eoos mist jos!"
>> Jos mist eoos, en Jos gaat Willem nog een jaar exra (moeten) missen!

15/11/2006 - Lieselotje
"en is dat (gsm-email-adres) 't jouwe? (ik kan moeilijk geloven dat ook maar iemand zoiets kan onthouden...0_0)"
>> Nee, natuurlijk niet. Dat van mij heeft het woord 'Vermeulen' erin. Geen Jap die er ooit opkomt om die combinatie letters te gebruiken.

19/11/2006 - Liesbet
"Uiteraaaaaaad lees ik uw blogs, ik stuur ze soms zelfs door naar mijn vrienden, vooral als er dichterlijke pareltjes tussen zitten zoals de klaagzang over het brood ;)"
>> 1/Ik wist niet dat gij vrienden had. 2/Alles hier is copyright. 3/Tsssss…

19/11/2006 - Pieter 'waar-is-mijn-onderbroek' De Beenhouwer
"en tis nog aangenaam geschreven ook..."
>> Een compliment van de Pieter, ik heb hier nen driedubbele back-up van gemaakt!!

05/01/2007 - Mieke - rinosseros
"awel ja! en wie weet versla je dan devroye met de grootste borsten in de pop-poll..."
"Spieren, Mieke, spieren..."
>> Ik heb nog enkele anonieme reacties ontvangen die bevestigen dat er enkel spieren aan mijn lijf hangen.

08/01/2007 - MiLo
"Ik spreek gewoon géén Frans tout cours! Of misschien toch een klein beetje. :-)"
>> (o__O)

20/01/2007 - MiLo
"De Belgische sneeuw is dus al tot in Japan geraakt. Da ga rap tegenwoordig seg. De wereld is toch klein eh (mor ik zou em toch ni willen stofzuigen)
haha, mijn verificatiecode eindigt op kak.
Sorry, heb wat last van examenstress enzo, tis sterker dan mezelf."
>> En toch nog duizend keer beter dan de Jan!!

07/02/2007 - Rutger
"Ik zou begot niet weten wat een happyou is"
>> Een Japanse sport. Even copy-pasten van Davids blog.

Een nationale hobby van onze Japanse vrienden moet vast en zeker het geven van presentatie's zijn (je weet wel, bibberend van de zenuwen voor een ganse zaal verwachtende mensen gaan staan en dan wat staan brabbelen terwijl je je Powerpoint-presentatie slide voor slide laat voorbijglijden...).

gazwsu (<--mijn woordverificatie)

2007-02-21T05:35:00.000+01:00

Mensen die mij steeds hoog in het vaandel hebben gedragen (een stuk of twee, drie) zullen wel een moment hebben gehad waarop ze dachten "he, leeft die kerel nog?". Vandaar even een kleine update, verschillend van reviews voor satanaanbidders.

Vorige week leefde ik niet nee. Ook hier in Japan is er een griepvlaag (of toch tenminste een vallingvlaag) en de Jos ging er als eerste onderdoor. Dit had als gevolg dat er van maandag tot woensdag heel wat interessante dingen gebeurd zijn, maar enkel in mijn verbeelding die zowiezo al redelijk ontwikkeld is.
Donderdag mocht ik dan dat velletje papier gaan afhalen. Ik zal u niet verklappen in welke toestand ik toen verkeerde. Gelukkig was de namiddag net iets helderder. Er was een 'afscheidsfeestje' waar iedereen een zelfgemaakte 'plat' (hoe schrijft ge dat ook) mocht meebrengen. Onbewust heb ik enkele kinderen zatgevoerd, waardoor ik enkele kritische vragen van de ouders moest beantwoorden, maar gelukkig zorgde mijn bloed-hoestende-toestand voor enkele vergevingsgezinde reacties.
Vrijdag en zaterdag waren recuperatiedagen, en sindsdien is er eigenlijk niet echt iets gebeurd. Het is hier verlof, maar er is geen fakbar of Trax (R.I.P.) om dat in te vieren.

Verder nieuws is er op vlak van tekengebied. Het enigste wat ik hier kan doen is kaartjes maken, en die beginnen stilletjes aan op te geraken. De mensen die dus normaalgezien rond deze tijd iets konden verwachten moeten geduld oefenen.
Mijn hoofd steekt wel vol met ideeen voor (kort)verhalen (bv voor de nieuwe Ganshoren-stripfestival-opdracht), maar ik heb hier geen deftig materiaal om dat uit te werken, en ik heb ook geen zin om dat te kopen voor het resterende halve jaar.
Nu ik toch over tekenen bezig ben: zeg, Pieter "groentenboer van Mechelen" De Beenhouwer, ging uwe neef geen lichtkast voor mij maken???
Toch wel ongelooflijk hoe ik achter u gat moet zitten terwijl ik alles onmiddelijk voor u doe...

(heb ik al gezegd dat ik met dit qwerty-toetsenbord geen Franse accenten kan plaatsen? Bij deze...)

Music report

2007-02-21T05:26:00.000+01:00

Even een geitenslachter-hoofdstukje.

Ik heb heel lang gewacht om een definitieve opinie te vormen over de laatste plaat van Evergrey. Het is niet veel bands gegeven om 5 zeer sterke albums te maken die toch allemaal wat van elkaar verschillen. Solitude*Dominance*Tragedy is wat mij betreft nog steeds de beste plaat van de Zweden, maar The Inner Circle moest er niet veel voor onder doen ondanks een heel andere aanpak.

En dan is daar Monday Morning Apocalypse.

Ik heb zeer veel reviews gelezen over het album. En het vreemde is dat hetzelfde praktisch altijd terugkomt: "dit is niet Evergrey's beste plaat, maar wel heel degelijk. En zeker niet de ramp die sommige ervan willen maken". Nu vraag ik mij toch af wie er dan een ramp van maakt, want ik heb geen enkele review gelezen waar de plaat minder dan 3/4 kreeg (je weet wel: 3 sterren, een 7,5 op 10, 80% en zo van die toestanden). Welnu, laat me dan de eerste zijn die deze plaat wel als ramp bestempeld.

Waar iedereen het over eens lijkt te zijn is dat Evergrey een andere toer opgaat: kortere nummers en minder progressief. En misschien zeggen velen, is het daarom dat dit album minder in de smaak valt bij oudere fans. Grote kwatch. Zoals eerder al gezegd, The Inner Circle is een wereld van verschil met hun eerste albums, maar nog steeds Evergrey en nog steeds enorm stevig. MMA is dat niet.

Mijn wenkbrauwen fronsten vanzelf toen ze bij het eerste nummer een vervormde stem hoorden… het is niet de eerste keer dat Eglund dit doet, maar deze keer is alle emotie, alle sterkte die zo typerend was voor de man zijn stem gewoon weggeproduceerd. Ongelooflijk gewoon, zeker omdat het nummer in zijn totaliteit ook niets extra kan bieden. En te bedenken dat dit onmiddelijk de single van de plaat is… wat moet de rest dan niet voorstellen? Het tweede nummer begint veelbelovend, maar vanaf het moment dat de gitaren hun intrede doen is de pret er weer van af. Wat is er toch gebeurd? Hun vorige plaat kon mij tot tranen toe bewegen, de afsluiter op die plaat is nog steeds het beste Evergrey nummer, en dan krijg je plots deze platte kak op je bord. En het lastige is dat het gewoon een hele plaat zo verdergaat…

Evergrey heeft het altijd moeten hebben van intieme composities met een grote plaats voor keyboards en melodieuze lijnen. Maar mede door de enorm sterke stem van Eglund en door de rauwe gitaren heeft er steeds een donkere rand rond de nummers gehangen. Nee, ik ben nooit vrolijker geworden van een Evergrey plaat, maar dat was nu net de sterkte van de band. Deze laatste poging is ronduit zielig en zou zelfs geen voldoende krijgen moest het uitgebracht zijn door een beginnende band.

Vijf albums die moeiteloos de top 100 aller tijden bereiken en dan een grote miskleum die nog niet op zijn plaats is een tweedehandsrek van een bestofte platenzaak. Nee, excuseer, ik heb deze plaat heel veel tijd en krediet gegeven, maar het is simpelweg een grote flop.